ევროკავშირის ჩამოყალიბების გეგმა ნაცისტურ გერმანიაში შეიქმნა

დღევანდელ დღეს ევროკავშირი დემოკრატიის, ლიბერალიზმის და ადამიანის უფლებების დაცვის სტანდარტად არის მიჩნეული. იმის მიუხედავად რომ ლიბერალიზმთან მიმართებაში ევროკავშირში ყველაფერი წესრიგშია, ზედმეტი არ იქნება თუ ვიტყვით რომ ევროკავშირი ლიბერალიზმის ერთგვარ სიჭარბესაც კი განიცდის, ცხადია რომ ამავდროულად არსებობს დემოკრატიის ნაკლებობა. ევროკავშირში გადაწყვეტილებების მიღების სტრუქტურა საკმაოდ რთულია და არ არსებობს მექანიზმი, რომლის თანახმადაც ევროკავშირის წამყვანი ლიდერები ანგარიშვალდებულნი არიან წევრ ქვეყნებთან მიმართებაში.

ევროკავშირის ერთადერთი დემოკრატიული ინსტიტუტი ევროპარლამენტია, რომელსაც ძირითადად საკონსულტაციო სტატუსი გააჩნია და ვერ ასრულებს საკანონმდებლო ორგანოს რეალურ ფუნქციებს.

ფაქტიურად ევროკავშირში ძალაუფლება ადამიანების ვიწრო წრეშია კონცეტრირებული.

Brexit-ის დროს ბრიტანულმა მედია საშუალებებმა და პოლიტიკოსებმა ფარდა ახადეს ევროკავშირის წარსულს, კერძოდ კი იმას თუ როგორ იქმნებოდა ის «ამერიკული ცენტრალური საზვერვო სააგენტოს» (CIA) კოორდინირებით. მაგრამ «ცენტრალურ საზვერვო სააგენტოს» (CIA) ევროკავშირი ნულიდან არ შეუქმნია. ყველაზე დიდი წვლილი ევროკავშირის შექმნაში გერმანელმა ნაცისტებმა შეიტანეს.

EU-NAZI.png

აღნიშნული საკითხის გარშემო თვითონ ევროპარლამენტშიც მიმდინარეობდა აქტიური დისკუსიები, რაც რა თქმა არცერთ ქართულ მედია საშუალებას არ გაუშუქებია.

მაგალითად ევროპარლამენტის ბრიტანელი წევრის მტკიცებით ევროკავშირის შექმნის გეგმა ნაცისტებს ეკუთვნით ათწლეულებით იმაზე ადრე, ვიდრე რეალურად ევროკავშირი ჩამოყელიბდებოდა. 

ჯერარდ ბატენმა ამგვარად დაუჭირი მხარი დიდი ბრიტანეთის ყოფილ საგარეო საქმეთა მინისტრს ბორის ჯონსონს, რომელმაც თავის დროზე ევროკავშირის მიზნები ადოლფ ჰიტლერის მიზნებს შეადარა. მსგავსმა შედარებამ ევროცენტრისტების აღშფოთება გამოიწვია, თუმცა ინტერნეტში უამრავი პუბლიკაციაა ხელმისაწვდომი, სადაც ევროკავშირის ნაცისტურ ფესვებზეა საუბარი. ეს შეთქმულების თეორიას სულაც არ წააგავს და სხვადასხვა რეალურ ფაქტზებზეა დაფუძნებული.

აღნიშნულ ბმულზე შეგიძლიათ იხილოთ ერთ-ერთი პუბლიკაცია ამ თემაზე (http://katehon.com/article/nazi-roots-european-unionევროკავშირის ნაცისტური ფესვები)

hitler-hulton-getty.jpg

მაგალითსთვის ევროკომისიის პირველი პრეზიდენტი, ვოლტერ ჰალშტეინი სხვადასხვა ნაცისტური ორგანიზაციების აქტიური წევრი და ჰიტლერის არმიის მსახური იყო. 1942 წელს, მაშინ როდესაც გერმანელებს ჯერ კიდევ ეგონოთ რომ გაიმარჯვებდნენ II მსოფლიო ომში, მათ მოამზადეს სპეციალური დოკუმენტი სახელწოდებით Europaische Wirtschafts Gemeinschaft, რაც ითარგმნება როგორც ევროპული ეკონომიკური კავშირი.

dfdfdfd.jpg

აღნიშნული რეპორტი სხვადასხვა ბანკირების და მეცნიერების მიერ იყო შედგენილი, სადაც გადმოცემული იყო ის გეგმა თუ როგორ შეძლებდნენ გერმანელები სხვადასხვა დაპყრობილი ქვეყნების მართვას გამარჯვების შემდეგ. რეპორტის შედგენას ხელმძღავნელობდა მესამე რაიხის ეკონომიკის მინისტრი და რაიხსბანკის პრეზიდენტი, ვოლტერ ფანკი.

ზემოთხსენებული დოკუმენტი შეიცავდა სხვადასხვა განყოფილებებს სოფლის მეოურნეობის, ვაჭრობის, ტრანსპორტის, ეკონომიკური ხელშეკრულებების და ვალუტის შესახებ. ამ რეპორტში შემოთავაზებული იყო ევროპული ვალუტების და სავალუტო სისტემის ჰარმონიზაცია. 

1942 წელს ნაცისტურ გერმანიაში შემუშავებული «ევროპული ეკონომიკური კავშირის» ძირითადი გეგმა ძალიან წააგავდა რომის ხელშეკრულებას, სადაც 1957 წელს ხელი მოეწერა ევროპის ეკონომიკური გაერთიანების ხელშეკრულებას. 

ის, რაც 1957 წელს შეიქმნა «ევროპის ეკონომიკური გაერთიანების» სახელწოდებით იმ ხალხის მიერ იყო პროექტირებული, რომლებიც ევროპის მართვის სადვეებთან იქნებოდნენ II მსოფლიო ომში გერმანიის გამარჯვების შემთხვევაში.

johnson-burqas.jpg

ბორის ჯონსონი

ასე მაგალითად, დიდი ბრიტანეთის ყოფილმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა, ბორის ჯონსონმა გაზეთ Sunday Telegraph-ის განუცხადა რომ ევროკავშირი არის გაერთიანებული ევროპის რომაული იმპერიის აღდგენის მცდელობა. მისი სიტყვებით ნაპოლეონმა, ჰიტლერმა და სხვადასხვა ლიდერებმა ამის გაკეთება სცადეს, მაგრამ ეს ყოველთვის ტრაგიკულად მთავრდებოდა.

2014 წელს დენიელ ბედოუსის და ფავიო ჩიპოლინის ავტორობით გამოიცა წიგნი ევროკავშირის ნაცისტური საფუძვლების შესახებ. გთავაზობთ ფრანგმენტს ამ ნაშრომიდან: 

“ვის ჭირდება ევროკავშირი? ვინ ხეირობს მისი არსებობით ყველაზე მეტად? რა თქმა უნდა – გერმანია. შემთხვევითი არაა რომ მაშინ როდესაც ევოკავშირი ღარიბდება, გერმანია მდიდრდება. ეს იმის საფუძველს გვაძლევს რომ ვიფიქროთ თითქოს გერმანელებმა კი არ წააგეს II მსოფლიო ომი, არამედ პირიქით მოიგეს. ისინი ვინც მხარს უჭერენ და იცავენ ევროკავშირს, იცავენ ნაცისტურ მემკვიდრეობას”

9780953506125-uk-300.jpg

წიგნის ბოლო ნაწილს ეწოდება “73 things you ought to know about the EU (Facts the BBC forgot to tell you)”- “73 რამ, რაც ევროკავშირზე უნდა იცოდეთ (BBC-ის დაავიწყდა თქვენთვის მოეყოლა)

ავტორების მტკიცებით “ევროკავშირს სურს DIY არაკანონიერი გახდეს. (DIY ინგლისური აბრევიატურაა – Do It Yourself – შენით გააკეთე) “, “ევროკავშირის კანონმდებლობა ღორების მფლობელებს აიძულებს მათ გასასეირნებლად ლიცენზია შეიძინონ” ასევე “ევროკავშირს სურს იმ მუსიკის კონტროლირება, რასაც თქვენ უსმენთ”

ასევე აღნიშნულია რომ “ევროკავშირმა ჩვენ გვაიძულა ისეთი ნათურების გამოყენება, რომლებიც ბევრად უფრო სახიფათო და ძვირია ძველ ნათურებთან შედარებით”.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ თვით გერმანელმა ისტორიკოსებმა არაერთი დოკუმენტი გამოიტანეს სააშკარაოზე, სადაც ნაცისტების მიერ ევროპული ინტეგრაციის გეგმებზეა საუბარი. ასე მაგალითად 1972 წელს გერჰარდ ჰაასის და ვოლფგან შუმანის მიერ აღმოსავლეთ გერმანიაში გამოქვეყნდა დოკუმენტების კრებული სახელად [The Anatomy of Aggression: New documents concerning the military goals of German imperialism during the Second World War] “აგრესიის ანატომია: ახალი დოკუმენტები, რომელიც გერმანული იმპერიალიზმის სამხედრო გეგმებს ეხება მეორე მსოფლიო ომის დროს”. აღნიშნულ წიგნში წარმოდგენილია მტკიცებულებები ნაცისტური გერმანიის ხელმძვანელობით ევროპული ფინანსური კაპიტალის მეშვეობით ეკონომიკურ ინტეგრაციაზე.

ისტორიკოსების მტკიცებით ისეთი ლინგვისტური კონსტრუქციები, როგორიცაა «ევროკავშირი», «ევროპული კონფედერაცია», «ევროპული ეკონომიკური გაერთიანება» მესამე რაიხის სახელმწიფო პოლიტიკის ოფიციალურ ელემენტებად იყო გამოცხადებული.

რა თქმა უნდა ევროპის უნიფიკაციის გეგმები II მსოფლიო ომამდეც არსებობდა და ნაცისტებს არაფერი ახალი არ გამოუგონებიათ. მაგრამ მათმა ორგანიზაციულმა ძალისხმევამ და პროპაგანდისტულმა აქტიურობამ ხორცი შეასხა იმ იდეას, რომ გაერთიენებული ევროპა სულაც არაა მითი, არამედ სავსებით რეალიზებადი პოლიტიკური და ეკონომიკურ პროექტი. ნაცისტების ნამუშევარმა საფუძველი ჩაუყარა ევროპული ინტეგრაციის ლიბერალურ ვერსიას, ისევე როგორც “ყოფილი ნაცისტები” “ევროპულის იდეის” აქტიური მხადამჭერების როლში მოგვევლინენ. იმ ცნმობილმა გერმანელმა მეწარმეებმა, რომელთაც ხელისუფლებაში მოიყავნეს ნაცისტები (ტისენის და კრუპის ოჯახები) მოგვიანებით, 1951 წელს ევროპის ქვანახშირისა და ფოლადის გაერთიანების ინიცირება მოახდინეს.

საერთო ჯამში ევროკავშირის ნაცისტური მემკვიდრეობა შთანთქმული იქნა ლიბერალური ევროკავშირის მიერ, რაც შემდგომში გამოიხატება:

  • ეკონომიკურ და პოლიტიკურ სფეროებში არსებულ ჰიპერცენტრალიზმს ევროკავშირის წევრი ქვეყნების ნაციონალური სუვერენიტეტის ჩამოშლასთან მივყვავართ
  • მიზნად ისახავს ნაციონალური სახელმწიფო სუვერენიტეტის განადგურებას
  • ევროპის უნიფიკაცია საერთო იდეოლოგიური სტანდარტით (ნაცისტური ან ლიბერალური) და ნაციონალური იდეების დაქვემდებარება ამ აბსტრაქტული იდეს გარშემო (იქნება ეს ნაცისტური თუ ლიბერალური)
  • ევროპული ინსტიტუტების პრინციპულად არადემოკრატიული ხასიათი, რომლებიც ანგარიშვალდებულნი არიან ევროპული ფინანსური და საწარმოო ელიტების და არა ევროპული ქვეყნების ხალხების მიმართ
  • სუსტი პერიფერიული ქვეყნების ექსპლუატაცია (საბერძნეთი და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნები) დასავლეთევროპული განვითარებული ქვეყნების მიერ (გერმანია)
  • ანტირუსული გეოპოლიტიკური ორიენტაცია
Advertisements

რატომ არის ბულგარეთი ევროპის ყველაზე უბედური ქვეყანა?

ახალი კვლევის შედეგად ბედნიერების მაჩვენებლით ბულგარეთი ევროპის ქვეყნებს შორის ბოლო ადგილს იკავებს.

photo_verybig_107867.jpg

http://ec.europa.eu/eurostat/documents/2995521/6750366/3-19032015-CP-EN.pdf/bbf302b1-597d-4bf0-96c4-9876e49b5b9d

ბულგარეთი არის ყოფილი კომუნისტური ბანაკის ქვეყანა, რომელიც ევროკავშირს 2007 წელს შეუერთდა. კვლევის შედეგად, რომელიც ჩატარდა მთელს ევროკავშირში ბულგარეთის მოსახლეობის ბედნიერების მაჩვენებელი განისაზღვრება 4.8, მაქსიმალურად შესაძლებელი 10-დან. ეს ყველაფერი იმის გათვალისწინებით, რომ ბოლოს წინა ადგილზე მყოფი პორტუგალიის მაჩვენებელი არის 6.2, რაც ნათლად გვიჩვენებს რამხელა სხვაობაა ამ ორ მაჩვენებელს შორის.

უნდა აღინიშნოს, რომ ყველაზე ბედნიერად ევროკავშირში სკანდინავიელები გრძნობენ თავს და საშუალოდ აღწევენ 8/10 მაჩვენებელს.

ბულგარეთი არა მარტო ბედნიერების, არამედ მშპ-ს მიხედვითაც ევროპის აუტსაიდერთა სიაშია. უმუშევრობის მაჩვენებელი არის 10.8 %. ბულგარეთის მშპ ერთ სულ მოსახლეზე 2013 წლის მაჩვენებლით არის ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე დაბალი 7498$. ბულგარეთს ჰქონდა აღმავლობის პერიოდი 2004-2008 წლებში, მაგრამ ევროკავშირმა ვერ დაიცვა ის 2008 წლის კრიზისისგან, რამაც გამოიწვია ასეთივე სწრაფი ცხოვრების დონის ვარდნა.

აღსანიშნავია კიდევ ერთი საინტერესო გარემოება, 2000-იან წლებში ბულგარეთის მშპ-ს ზრდა გამოწვეული იყო არა რეალური ეკონომიკური პროგრესით, არამედ სახელმწიფო აქტივების მასობრივი პრივატიზებით.

მკითხველის ყურადღება გვინდა რამდენიმე მომენტზე გავამახვილოთ:

  • დღესდღეობით ბულგარეთში უმუშევრობის მაჩვენებელი უფრო მაღალია, ვიდრე იქამდე სანამ ქვეყანა ევროკავშირის წევრი გახდებოდა.

  • ევროკავშირში გაწევრიანების შემდეგ ბულგარეთში გაიზარდა სიღარიბის ზღვარს მცხოვრები მოსახლეობის რაოდენობა (თუ 2005 წელს მოსახლოების 18.4% ცხოვრობდა სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ,  2014 წელს ეს მაჩვენებელი 22%-მდე გაიზარდა)

    photo_verybig_130469.jpg

დიმიტარ ბეჩევი, რომელიც ლონდონის ეკონომიკის სკოლის წამყვანი ექსპერტი აღმოსავლეთ ევროპის მიმართულებით, ამბობს: „ევროკავშირში გაწევრიანებამ არ მოუტანა ბულგარეთს ბედნიერება, ეს უფრო გვესახება, როგორ აუცილებელი ბოროტება, მოლოდინები დიდად აჭარბებდა შედეგებს, სინამდვილეში კი რეალური კრიზისის პირობებში ის იყო განწირული.“

„ბულგარელებს არ მოწონდათ მთავრობა და ევროკავშირში ისინი ხედავდნენ მხარდაჭერას და დახმარებას. ევროკავშირი მართლაც ეხმარება წევრ ქვეყნებს მათი სოციალურ-პოლიტიკური სისტემის ჩამოყალიბებაში და ევროკავშირის სტანდარტებში მოქცევაში, მაგრამ, როდესაც ბულგარეთი აღმოჩნდა ეკონომიკური გამოწვევის წინაში, ევროკავშირმა ფაქტობრივად უღალატა მას. დღეს ბულგარეთში სუფევს ნიჰილიზმი და უნდობლობა ყველაფრის მიმართ. ერთის მხრივ მათ არ სურთ იგივე მთავრობის ხელებში დაბრუნება, მეორე მხრივ არც ევროკავშირი ესახებათ ისეთ მარჩენალად, როგორც დასაწყისში, ისინი სასოწარკვეთილებაში არიან.“

„პოზიტივის გამონათებები საზოგადოებაში ჩანს მხოლოდ ევროსკეპტიკოსთა საპროტესტო გამოსვლების მომენტებში“

„ბულგარეთი ითხოვდა მხოლოდ ხელისუფლების მოქმედებების მეტის გამჭვირვალობას და კანონის უზენაესობას და მიიღო ბრუსელის მიერ ვიწრო ჩარჩოში ჩასმული ნაკარნახევი პოლიტიკა, რომელმაც სასოწარკვეთილებამდე მიიყვანა ქვეყანა.“

„გრძელვადიან პერსპექტივაში შეიძლება განვიხილავდეთ კანონის უზენაესობასაც, გამჭვირვალეობასაც და მეტ დემოკრატიულობასაც, მაგრამ დღეს ფაქტია, რომე ყველაფერი მხოლოდ საპირისპირო მიმართულებით ვითარდება.“

ბულგარელი ელენა გეორგიევა (https://twitter.com/ElleGeorgieva), 33 წლის მუშაობს PR-კონსულტანტად გაერთიანებულ სამეფოში და ამბობს რომ მიგრაციულმა პროცესებმა და გაყოფილმა ოჯახებმა განაპირობეს ასეთი სავალალო შედეგი ქვეყანაში.

„როდესაც ბულგარეთში დამარცხდა კომუნისტური რეჟიმი, უფულობა და შიმშილი გახდა ბულგარელების განაჩენი. ბულგარელები ჩვეულებრივი ადამიანები არიან, ისინი არ ისწრაფვიან დიდი დოვლათის დაგროვებისკენ და არ ხარჯავენ დიდ თანხებს წამიერ სიამოვნებაზე, ფეშენებელურ რესტორნებში, ან კუნძულებზე დასასვენებლად. მათთვის საკმარისია ჰქონდეთ იმდენი, რომ საშუალო, ნორმალური ცხოვრებით იცხოვრონ. დღეს ადამიანები იქ შიშობენ სამუშაო ადგილის დაკარგვას, რადგან ახალი სამუშაოს პოვნა თითქმის წარმოუდგენელია და ეს სამუშაო ძლივს ჰყოფნით ხოლმე, რომ გადაიხადონ გადასახადები და საკვები იყიდონ. ხოლო პენსიონერები ხშირად დგებიან არჩევნის წინაშე,  წამლები იყიდონ თუ კომუნალური გადასახადები გადაიხადონ, რაც ხშირად მათ გაზის, ან შუქის მიწოდების გარეშე ტოვებს.“

ივაილო დიტჩევი (http://www.quotes.euronews.com/people/ivailo-ditchev-wWLrXL5J), ბულგარელი მკვლევარი, მეცნიერი, სოფიის უნივერსიტეტიდან შემდეგნაირად ეხმაურება ამ კვლევას:

„ყველას უნდა ესმოდეს, რომ ასეთი მაჩვენებელი ჩვენ ქვეყანაში არ არის რაიმე ფაქტის, ან მოვლენის შედეგი, ეს არ არის დებულება, ეს არის პროცესი. ჩვენ არ ვართ ბედნიერები, იმიტომ რომ არ ვვითარდებით, ეს იგივეა, რაც ორბორბლიან ველოსიპედზე ჯდომა, ბორბლები თუ არ ტრიალებს და ის თუ არ მოძრაობს შენ დაეცემი. ჩვენ გვსურს წინ ვმოძრაობდეთ, გვერდი ავუაროთ დაბრკოლებებს, დავსახოთ მიზნები და შევქნათ გეგმები. დღეს ეს არ ხდება.“

„ჩვენ არ გვაქვს მკაფიოდ ჩამოყალიბებული მთავრობა, შეიძლება ეს თაობათა ცვლის პროცესის ბრალიც არის, მაგრამ ფაქტია, რომ ქვეყანამ არ იცის რა კურსი უკავია მას.“

„მეორე ფაქტორი არის საერთოდ ბედნიერების განსაზღვრა: ბედნიერება მოდის მაშინ, როდესაც შენ რაღაც უფრო დიდის ნაწილი ხარ. ისეთი საზოგადოების ნაწილი, სადაც შენ გაფასებენ. შეიძლება ზუსტად წევრი ქვეყნების არათანაბარი დაფასება განსაზღვრავს ამ ქვეყნების მოსახლეობის ბედნიერებას.

10 მითი ევროკავშირის შესახებ

ამასწინათ სოციალურ ქსელში ევროსაბჭოს მეტისმეტად  პოპულისტურ პოსტს წავაწყდით ისტორიულ კონტექსტში. ამ პუბლიკაციაში ბევრი სიცრუე და მითია იმის შესახებ, თუ რატომ უყვართ ევროცენტრისტებს ევროკავშირი.

eu.jpg

ათვლის წერტილად ავირჩიოთ 1949 წ 5 მაისი, ევროპის საბჭოს და „ევროპის გაერთიანების“ დასაწყისი. განვიხილოთ თითოეული წინადადება, დასკვნების გაკეთება კი მკითხველს მივანდოთ.
 1. Because we love to live in peace
 ჩვენ ვცხოვრობთ მშვიდობაში

ევროცენტრისტები ხშირად იმეორებენ ამ ფრაზას, რომ ევროკავშირმა ევროპაში მშვიდობა დაამყარა და 70 წლის განმავლობაში სამხედრო კონფლიქტებს ადგილი არ ჰქონია. მაგრამ ეს არის ბინძური ტყუილი, იმდენად რამდენადაც ევროკავშირის შექმნის შემდეგ ევროპაში უმარავ სამხედრო კონფლიქტს ჰქონდა ადგილი. დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ ქვემოთ იხილოთ:

– გაგახსენებთ, კონფლიქტს ირლანდიასა და დიდ ბრიტანეთს შორის, ჩრდილოეთ ირლანდიისათვის. დიდი ბრიტანეთი და ირლანდია უკვე იყვნენ ევროპის საბჭოს წევრები დაარსებიდანვე, ანუ 1949 წ 5 მაისიდან. კონფლიქტი დაიწყო XX ს დასაწყისში და შეიძლება ითქვას სხვადასხვა ფორმებში მიმდინარეობდა 1998 წლამდე. კონფლიქტს შეეწირა 7000 ადამიანის სიცოცხლე ორივე მხრიდან.

გიბრალტარის კონფლიქტი XVII ს მოყოლებული მიმდინარეობს. ტერიტორია ვერ გაინაწილეს ესპანეთმა და ბრიტანეთმა. კონფლიქტი მიმდინარეობდა ასევე მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. 1967 წ გიბრალტარმა ჩაატარა რეფერენდუმი და ესპანეთის სუვერენიტეტზე თქვეს უარი, რასაც მოყვა ეკონომიკური ბლოკადა ესპანეთის მხრიდან.

იუგოსლავიის კონფლიქტი 1991-2001. რომელშიც შედის სლოვენიის 10 წლიანი ომი, ხორვატიის ომი, ბოსნიის ომი, ნატოს აგრესია,  კოსოვოს ომი, პრეშევის კონფლიქტი, მაკედონიის კონფლიქტი, სრებრენიცას ანკლავი, სადაც მხოლოდ 7000-8000 უდანაშაულო მამაკაცი მოკლეს. მთლიანად კონფლიქტს შეეწირა 115 000 ადამიანი.

bjfhsr5cmae0nvn

1999 წელს ნატოს და ევროკვშირის ქვეყნების მიერ მიწასთან გასწორებული სერბეთი

ეგეოსის კრიზისი თურქეთსა და საბერძნეთს შორის, ვერ გაიყვეს აკვატორიული წყლები. რასაც 1987-1996 წლებში თითქმის მოყვა ღია შეტაკება.

საბერძნეთ-თურქეთის კონფლიქტი კვიპროსში 1960-1975 წლებში. ამას შედეგად მოჰყვა დღესაც საერთაშორისოდ არ აღიარებული თურქეთის ჩრდილოეთ კვიპროსის რესპუბლიკის ჩამოყალიბება.

ასევე ესპანეთის და კატალონიის შეიარაღებული კონფლიქტი, ბრიტანეთის და შოტლანდიის პოლიტიკურ კონფლიქტი, მოლდოვას კონფლიქტი და უკრაინის კონფლიქტი. ამ და რამდენიმე სხვა მოვლენებს კიდევ შეიძლება მოვუძებნოთ არგუმენტი, რატომ არ უნდა ჩაითვალოს ამ გრაფაში.
2. Because we love to be united in diversity 
 ჩვენ გვიყვარს ერთინობა მრავალფეროვნებაში.
– 2016 წ Brexit-ის რეფერენდუმი, პოლონეთმა, ლატვიამ და საფრანგეთმა დახურეს საზღვრები სირიელი მიგრანტებისათვის. (აშშ-ს 22 შტატმა ასევე განაცხადა, რომ არ მიიღებენ მიგრანტებს სირიიდან). როგორც ჩანს ყველა არ არის ამ იდეის მიმართ ლოიალური.

o-BREXIT-facebook.jpg

 

3. Because we love to travel freely
ჩვენ გვიყვარს თავისუფალი გადაადგილება
– ბულგარეთი და რუმინეთი ევროკავშირის წევრები გახდნენ 2007 წელს, მაგრამ მიგრაციული კრიზისის ასაცილებლად, რამდენიმე ევროპის ქვეყანამ ამ ქვეყნის მოქალაქეებს შეზღუდვები დაუწესა, ხოლო დევიდ კემერონმა განაცხადა, რომ ამ ქვეყნის მოქალაქეებისათვის ევროკავშირში უნდა შეიქმნას გამკაცრებული კონტროლი. იგივე მიზეზის გამო ისინი არ არიან შენგენის ზონის წევრები. ასე, რომ ამ პუნქტის მართებულობა მათ უნდა ვკითხოთ.
4. Because we love having the choice to work and live in another EU country
 ჩვენ გვიყვარს  ევროპის სხვა ქვეყანებში მუშაობა და ცხოვრება
– ზუსტად იმიტომ, რომ თურქეთის მოქალაქეებს უყვართ  ევროპის სხვადასხვა ქვეყანებში მუშაობა და ცხოვრება, ამიტომაც 1963 წლიდან მოყოლებული გერმანია ბლოკავს თურქეთის ევროკავშირში გაწევრიანების კენჭისყრას,  გავითვალისწინოთ ისიც, რომ თურქეთი ევროსაბჭოს დამაარსებელთა სიაშია.
5. Because of Erasmus
Erasmus პროგრამის გამო
– მაღალი GPA-ს მქონე სტუდენტებისათვის შექმნილი გაცვლითი პროგრამა, რომელიც კარგი მოსწრების მქონე სტუდენტებისთვისაა. (რაღაც დადებითი ყევლაფერშია)
6. Because we can receive medical attention abroad with our EU Health Card
ჩვენ შეგვიძლია მივიღოთ სამედიცინო დახმარება საზღვარგარეთ „ევროკავშირის ჯანმრთელობის ბარათით“
-ერთის მხრივ, რომ შევხედოთ საკმაოდ დადებითი პროცესია. მაგრამ ხომ არავის აუკრძალავს ადამიანებისათვის პრივილეგიის ბოროტად გამოყენება? ამიტომაც გამოვლენილია მრავალი თაღლითობის სქემა, სადაც გარკვეულ მოქალაქეებს, რომლებიც არ იხდიან გადასახადებს ჰქონდათ უფრო მაღალი რანგის „ჯანმრთელობის ბარათი“, ვიდრე იმათ ვინც იხდის. ამის ფონზე ეცემა ეროვნული მედიცინა, რადგან ყველას სურს შვეიცარიასა, გერმანიასა და დიდ ბრიტანეთში სამედიცინო მომსახურების მიღება. ამ გაუთვალისწინებელი დისბალანსით დიდი თავსატკივარი გაიჩინეს ევროპაში.
7. Because the EU is the biggest humanitarian donor in the world
ევროპა არის სულ ყველაზე მსხვილი ჰუმანიტარული დონორი მსოფლიოში
– განცხადება შეესაბამება სიმართლეს. მაგრამ ევროპის ყოფილი წამყვანი კოლონიზატორები, დღესაც აგზავნიან ჰუმანიტარული დახმარების უდიდეს თავის ყოფილ კოლონიებში, რათა მათი მხარდაჭერა ჰქონდეთ საერთაშორისო არენაზე. ასე დიდი ბრიტანეთი აგზავნის ჰუმანიტარულ დახმარებას ბანგლადეშში, კენიაში, ჰონდურასში, ინდოეთში, მალაიზიაში, ნიგერიაში. საფრანგეთი დომინიკაში, მარტინიკაში, გრენადაში, ალჟირში, ლიბიაში, სენეგალში, გაბონში, ნიგერში, ცენტრალურ აფრიკულ რესპუბლიკაში, მადაგასკარში. ესპანეთი ფილიპინებში, მაროკოში და ა. შ.

ევროპულ კოლონიალიზმს მილიონობით ადამიანი ყავს დაღუპული და ჰუმანიტარული დახმარებით ნამდვილად ვერ გამოისყიდიან საკუთარ დანაშაულს კაცობირიობის წინაშე.

ხოლო ურჩი ყოფილი კოლონიები, რომლებსაც არ სურთად/სურთ, ყოფილი კოლონიზატორების ჰუმანიტარული დახმარება და საერთაშორისო ვითარების ცვლილებაში აქტიური მონაწილეობის მიღება სურდათ, დასავლეთის მიერ ჰუმანიტარული დახმარების მაგივრად ჰუმანიტარულ ბომბებს იღებდნენ.

Colonialism_1914.jpg

8. Because we love solidarity
ჩვენ გვიყვარს სოლიდარობა
– გერმანია იღებს მიგრანტების ყველაზე დიდ რაოდენობას და საერთო ჯამში მხოლოდ სირიიდან აპირებს 500 000 დევნილის მიღებას, დიდ ბრიტანეთში 2014 წ. ყველაზე პოპულარული სახელი ახალშობილი ბავშვებისთვის იყო მუჰამედი. მაგრამ ევროკავშირის ბევრი ქვეყანა საერთოდ არ არის სოლიდარობის მაგალითი და პირიქით იზოლაციონიზმის პოლიტიკას ატარებენ. მაგალითად უნგრეთმა და პოლონეთმა საერთდ უარი განაცხადეს მიგრანტების მიღებაზე, უფრო მეტიც – უნგრეთმა სერბეთის საზღვარზე კედლის მშენებლობაც კი დაიწყო.

1255774794

უნგრეთმა სერბეთის საზღვართან კედლის მშენებლობა დაიწყო მიგრანტებისგან თავის დასაცავად

 

9. Because we love when we get our Bachelor Degree in France and it is also valid in Romania
საფრანგეთში მიღებული ბაკალვრის დიპლომი, რუმინეთშიც კი ვალიდურია.

– რუმინეთის ადგილას შეურაცხყოფილად ხომ არ იგრძნობდით თავს? რუმინულ ან ბულგარულ  დიპლომს თუ თვლიან რამედ გერმანიაში ან საფრანგეთში? საკითხავი აი ეს არის!

10. Because the toys for our kids are safe
იმიტომ რომ ბავშვების სათამაშოები უსაფრთხოა
– ბოლო დროს ბევრი ითქვა და დაიწერა სათამაშოების შემადგენლობაზე  და მათ უსაფრთხოებაზე. კარგია, რომ ასე ზრუნავენ ბავშვების ჯანმრთელობაზე, მაგრამ საეჭვოა ის ფაქტი, რომ ამაზე ლაპარაკი დაიწყეს ჩინეთის ეკონომიკის ზრდის ფონზე, ჩინური პროდუქციის ბაზარზე შევიწროების სურვილის გამო! ისე სათამაშოების უსაფრთხოებას საბჭოთა კავშირშიც არანაკლებ ყურადღებას აქცევდნენ!

მასალის მოწოდებისთვის დიდ მადლობას ვუხდით © Janus Club Media-ს

“ტროიკის“ როლი ევროპული ფინანსური და ეკონომიკური კრიზისის პირობებში

„პოლიტიკურად შეუძლებელი რომ შესაძლებელი გავხადოთ, ამისათვის კრიზისია საჭირო“ჯორჯ სოროსი.

“ტროიკა“, მოგეხსენებათ, რუსული სიტყვაა და ტრიოს, სამთა კავშირს ნიშნავს. მაგრამ ვინც არა მარტო რუსული ენა იცის, არამედ რუსეთის ისტორიაც, გაახსენდება, რომ “ტროიკა“ საბჭოთა კავშირში, 20-იან და 30-იან წლებში სამი პირისგან შემდგარ კომისიას ერქვა, რომელიც სასამართლო პროცესის გარეშე ხალხს მასობრივად აგზავნიდა გულაგებში, ან ასევე მასობრივად ხვრეტდა. ამ ფონზე ცინიკურად ჩანს, რომ ევრო-კრიზისის პირობებში შექმნილი “ტროიკა“ მთელი სახელმწიფოების და ეკონომიკების ბედს წყვეტს.

paresh-troika

“ტროიკა“ არის მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც ევროკომისიის, ევროპის ცენტრალური ბანკისა და საერთაშორისო სავალუტო ფონდის წარმომადგენლებისაგან შედგება და ევროკავშირის წევრ კრიზისულ ქვეყნებთან ფინანსური დახმარების თაობაზე და პირობებზე მოლაპარაკებებს აწარმოებს. ეცბ-ს “ტროიკაში ნომინალურად მხოლოდ მრჩევლის ფუნქცია აკისრია, ხოლო ხელშეკრულებებს ევროკომისია და სსფ აწერენ ხელს, თუმცა პრაქტიკაში სწორედ რომ “მრჩეველი“ეცბ გვევლინება “ტროიკას“ პოლიტიკის მთავარ წარმმართველ ძალად. (Hulverscheidt 05.03.2013).

6a00d8341d417153ef0120a8754440970b-800wi

2008-9  წლების ფინანსურმა კრიზისმა მრავალი სახელმწიფოს დავალიანების გაზრდა გამოიწვია, რაც სახელმწიფო დავალიანების კრიზისში გადაიზარდა. ეს კრიზისი ევროპაში განსაკუთრებით ე.წ. PIGS- ქვეყნებს შეეხო (პორტუგალია, იტალია, საბერძნეთი და ესპანეთი). აღსანიშნავია, რომ PIGS ინგლისურად ღორებს ნიშნავს. რაოდენ ცინიკურია, რომ დასავლეთის მეინსტრიულმა მედიამ ევროკავშირის ოთხ წევრ ქვეყანას „ღორები“ უწოდა მხოლოდ იმის გამო, რომ ისინი მსოფლიო ფინანსური კრიზისის  და თავსმოხვეული ნეოლიბერალური პოლიტიკის „წყალობით“ ეკონომიკურ ჩიხში აღმოჩნდნენ და ევროკავშირისგან დახმარება ითხოვეს. შედეგად  ამ ქვეყნების გაკოტრების თავიდან ასაცილებლად ევროკავშირმა მაშველი რგოლის სახით ე.წ. “ევროპარაშუტი “, დამხმარე ფონდი შექმნა. მაგრამ მაასტრიხტის ხელშეკრულების თანახმად დაუშვებელი იყო ევროკავშირის რომელიმე წევრ ქვეყანას პასუხი ეგო სხვა ქვეყნის დავალიანებაზე. ამიტომაც სახელმწიფო დავალიანების კრიზისი “ევროკრიზისად“ მოინათლა და მისი დაძლევის მენეჯმენტი ევროპის ცენტრალურ ბანკს დაევალა, რომელიც ნომინალურად ევროს გადასარჩენად იღწვის. გამოდის, რომ სახელმწიფოთა გაკოტრების რისკები ევროპის ცენტრალურმა ბანკმა აიღო თავის თავზე.

საერთაშორისო სააგენტოების (მსოფლიოში სამი დიდი სარეიტინგო სააგენტო არსებობს და სამივე ა.შ.შ.-ს ტერიტორიაზე მდებარეობს. ესენია: Standard&Poor’s, Moody’s und Fitch) მიერ ევროზონის წევრი ქვეყნების კრედიტუნარიანობის ინდექსის და შესაბამისად, ამ ქვეყნების ფასიანი ქაღალდების (ობლიგაციების) ჩამოქვეითება ევროპის ცენტრალურ ბანკს ყოველთვის დილემის წინაშე აყენებს. საკუთარი წესების მიხედვით ევროპის ცენტრალურ ბანკს უფლება აქვს მხოლოდ მაღალი ხარისხის სახელმწიფო ობლიგაციები მიიღოს გარანტიად. კრედიტუნარიანობის ჩამოქვეითება სახელმწიფოებისთვის ართულებს მათი ობლიგაციების თავისუფალ ბაზარზე განთავსებას, და ხშირად ახალი კრედიტების და ინვესტიციების მიღებას შეუძლებელს ხდის, რაც ევროპის ცენტრალურ ბანკს აიძულებს, ევროს გადარჩენის ეგიდით და პაროლით ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოთაგან დიდი რაოდენობით “დაბალხარისხიანი“ობლიგაციები შეისყიდოს. ამ ქმედებით იგი ფაქტიურად არღვევს სახელმწიფო ბიუჯეტის თვითკმარობის პრინციპს და საკუთარ წესებსაც უგულვებელჰყოფს. დღეისათვის ევროპის ცენტრალური ბანკი ნებისმიერი სახის და რაოდენობის სახალმწიფო ფასიან ქარალდებს შეისყიდის, ისე რომ რეიტინგის სააგენტოების შეფასებებს მნიშვნელობას აღარც კი ანიჭებს. რადგანაც თავისუფალ ბაზარზე ეს ობლიგაციები არ გაიყიდებოდა, მათი შესყიდვა ე.ც.ბ.-ს მიერ შეფარულ სახელმწიფოთა დაფინანსებას ნიშნავს, რისი უფლებაც ე.ც.ბ.-ს არა აქვს. (Schachtschneider 2011, S. 140142).

დღეისათვის “ტროიკა“ აკონტროლებს და ზედამხედველობას უწევს დახმარების პაკეტებს საბერძნეთის, ირლანდიის, პორტუგალიის და კვიპროსის ეკონომიკებისათვის. და არც ერთი ინსტიტუცია არაა სამხრეთ ევროპაში ისეთი არაპოპულარული და რბილად რომ ვთქვათ, დაბალრეიტინგიანი, როგორც ევრო-ტროიკა. მას ბრალად სდებენ რომ ის მოქმედებს, როგორც ნეოლიბერალური ინკვიზიცია და ევროპულ ქვეყნებს თავს ახვევს დრაკონულ შეზღუდვების პროგრამებს და აიძულებს მათ მასობრივი შემცირებების განხორციელებას, რითიც ისინი საბოლოოდ სოციოეკნომიკურ კატასტროფას ღებულობენ. ეს ბრალდება მთლად უსაფუძვლოც არაა, რადგანაც „ქამრების შემოჭერის“ დიქტატის წნეხის ქვეშ აღმოჩენილი ქვეყნები კიდევ უფრო ღრმად ეფლობიან რეცესიაში და უმუშევრობაც მატულობს, მაშინ როცა სახელმწიფო ვალი არამცდაარამც არ იკლებს (Konicz 20.06.2013).

troika-triada
ჯერ კიდევ 2012 წლის მიწურულს აღიარა საერთაშორისო სავალუტო ფონდმა, რომ კრიზისული ქვეყნები “ტროიკის“ მოთხოვნათა განხორციელების პირობებში მეტ შემოსავლებს კარგავენ, ვიდრე დანახარჯების დაზოგვა შეუძლიათ. მიუხედავად ამისა, სსფ დღემდე იგნორირებას უკეთებს საკუთარ დასკვნებს და დაზოგვის და შემცირებების მოთხოვნის პილიტიკას აგრძელებს.

“ტროიკის“ უდიდესი პრობლემა კომპეტენციათა გადანაწილების არასრულფასოვნებაშია. არც ერთი ამ სამი ინსტიტუციიდან ცალკე აღებული  არ ატარებს კონკრეტულ პასუხისმგებლობას მიღებულ გადაწყვეტილებებზე არც ერთს არ ეთხოვება პასუხი შესაძლო შეცდომების დაშვების შემთხვევაში. “ტროიკას“ იგივე ემართება, რაც სხვა ცნობილ სამეულს – გედს, კიბორჩხალასა და ქაშაყს კრილოვის იგავიდან, რომელნიც ასევე ნაკლებად წარმატებული იყვნენ, რადგანაც თითოეული მათგანი ურიკას თავის მხარეს ექაჩებოდა. ასევე, ევრო-ტროიკის ხელოვნურად შექმნის გარემოებაში  არცერთს ამ სამი ორგანიზაციიდან არ აქვს ლიდერის როლი, რითაც უთანხმოებანი და კონფლიქტები გარდაუვალი და წინასწარ დაპროგრამებული ჩანს. უთანხმოების საბაბი სწორედ მცდარ გადაწყვეტილებათა მთელი კასკადი გახდა. ასე მაგალითად, “ტროიკამ“ 2009-2013 წლებში ბერძნული მშპ-ს 3,5 %-ით კლება იწინასწარმეტყველა. შედეგად მივიღეთ 22.5%! ასევე უმუშევრობაც 14,8%-ით ძალიან დაბალ დონეზე იყო ნავარაუდევი, ნაცვლად 27%-ისა. ეს ციფრები ცხადჰყოფენ, რომ “ტროიკა“ მაინცდააინც ეფექტიურად არ მუშაობს. საქმე იქამდეც მივიდა, რომ “ტროიკის“ წევრები მასმედიაში ერთმანეთზე გადაბრალებასაც აღარ ერიდებიან. ასე მაგალითად, სსფ-მ არიარა, რომ ეკ-ს და ეცბ-სთან ერთობლივად “შეალამაზა“ ეკონომიკური პროგნოზები საბერძნეთისთვის, თუმცა თავიდანვე მშვენივრად უწყოდა, რომ საბერძნეთის დავალიანება ასეთი ოპტიმისტური პროგნოზის სშუალებას არ იძლეოდა. ეცბ-მ თავის მხრივ კომენტარი გააკეთა სსფ-ს ამ განცხადებაზე, და მას “შეცდომაში შემყვანი“ უწოდა. (Deutsche Wirtschaftsnachrichten 12.06.2013).

999

გრაფიკი> საბერძნეთის მშპ-ს პროგნოზები და რეალობა, წყარო http://deutsche-wirtschafts-nachrichten.de/2013/06/12/insider-troika-ist-zerstritten-zerfall-droht/

როდესაც “ტროიკის“ დამკვირვებლები 2010 წელს პირველად ეწვივნენ საბერძნეთს, ისინი შოკირებულნი იყვნენ სახელმწიფო და სასამართლო აპარატის არაეფექტურობით და ეკონომიკის ჰიპერრეგულირებით. ექვსი შეზღუდვის და დაზოგვის პაკეტის გატარების შემდეგ სახელმწიფო დეფიციტი შემცირდა, მაგრამ ამ შედეგისთვის საბერძნეთმა, და განსაკუთრებით მშრომელა ხალხმა, დიდი ფასი გადაიხადა. ოჯახების შემოსავლები კრიზისის დაწყებიდან დღემდე 40% ით შემცირდა, ხოლო უმუშევრობამ ახალგაზრდებში 64% ს მიაღწია. გაპარტახებულია ჯანდაცვის და განათლების სისტემები.

„ქამრების შემოჭერისა“ და მომჭირნეობის პოლიტიკამ (Austerity Policy) გააჩანაგა არა მარტო საბერძნეთი, არამედ ესპანეთი, პორტუგალია, ირლანდია, იტალია, კვიპროსი… ამ ქვეყნებში ახალგაზრდებს შორის უმუშევრობამ 50 %-ს მიაღწია და ამ თაობას სოციოლოგები “დაკარგულ თაობას” უწოდებენ, ისევე როგორც ეს უწოდეს ახალგაზრდებს 1 მსოფლიო ომის შემდეგ. „ტროიკის“ და გერმანიის კანცლერის,  მერკელის პოლიტიკაზე საბერძნეთთან და ზოგადად ევროპასთან მიმართებაში საინტერესო სტატია მიუძღვნა “Spiegel”-მა 2015 წლის ივნისის ბოლო გამოცემაში, სადაც მერკელი “ევროპის მესაფლავედაა” მოხსენიებული და პირდაპირ წერია, რომ ქნ. მერკელი ევროკავშირის წევრ ქვეყნებთან მიმართებაში “დიდაქტიკური იმპერიალიზმის” პოლიტიკას ატარებდა და ატარებს, ხოლო ამ პოლიტიკის “აღმზრდელობითი” მეთოდები ბიუჯეტის დისციპლინირება, ქამრების შემოჭერის პოლიტიკა და პრივატიზებაა.

2007 წლის საბანკო კრიზისი, რომელიც ამერიკიდან წამოვიდა, მთელს მსოფლიოს მოედო და განსაკუთრებით ევროკავშირის ქვეყნები აზარალა. ბანკების გადასარჩენად ევროკავშირის ქვეყნებმა უზარმაზარი თანხები გამოყვეს ბიუჯეტებიდან, ის ფული, გადასახადების გადამხდელებმა რომ შეიტანეს თავიანთი ქვეყნების (და არა ბანკების) საკეთილდღეოთ. შედეგად  ქვეყნები აღმოჩნდნენ გაკოტრების საფრთხის წინაშე, მაგრამ მათ გადასარჩენად ბანკებმა ფული კი არ გაიღეს, არამედ გაასესხეს მათთვის მომგებიანი ნიხრით. ჯოზეფ სტიგლიცმა, ნობელის პრემიის ლაურიატმა და მსოფლიო ბანკის ყოფილმა შეფმა თავის ერთ ერთ ინტერვიუში გერმანულ გამოცემასთან განაცხადა, რომ დაუშვებელია საბერძნეთის გაწირვა, ხოლო კითხვაზე, ჩვენ ხომ ამდენი ხანია საბერძნეთს ვეხმარებოდითო, პირდაპირ მიუგო, ეს ფული ბერძნების კი არა, გერმანული და ფრანგული ბანკების გადასარჩენად იყო მიმართულიო(!)

„ტროიკის“ ქმედებებს აკრიტიკებს ასევე ფრანგი ეკონომისტი თომას პიკეტი, ისევე როგორც გერმანიის ქმედებას და გერმანიის ფინანსთა მინისტრის, ვოლფგანგ შოიბლეს ხისტ პოზიციას საბერძნეთთან გამართულ მოლაპარაკებებზე 2015 წლის ზაფხულში. შოიბლე საბერძნეთის ახლადარჩეულ, მემარცხენე მთავრობას პირდაპირ დაემუქრა, რომ თუკი იგი ევროკავშირის მოთხოვნებს არ შეასრულებდა და Austerity პოლიტიკას და პრივატიზებას არ გააგრძელებდა, საბერძნეთს დეფოლტი და ევროზონიდან გარიცხვა არ ასცდებოდა. მიუხედავად ასეთი წნეხისა, საბერძნეთის ხელისულებამ 2015 წლის ივლისის დასაწყისში რეფერენდუმი ჩაატარა თემაზე, უნდა მიეღო თუ არა საბერძნეთს „ტროიკის“ პირობები. რეფერენდუმს წინ უძღოდა დიდი ზეწოლა ბერძნულ ბანკებზე ევროპის ცენტრალური ბანკის მხრიდან. საბერძნეთის მოქალაქეებს დღეში მაქსიმუმ 50 ევროს ანგარიშიდან მოხსნა შეეძლოთ. მიუხედავად ამ ზეწოლისა და ფსიქოლოგიური წნეხისა, რეფერენდუმზე 60 % ზე მეტმა ხმა რეფორმების და შემდგომი შეკვეცების წინააღმდეგ მისცა. ამის შემდეგ ევროკომისიამ და ევროპულმა საბჭომ კიდევ უფრო გაზარდეს თავიანთი მოთხოვნები საბერძნეთის ხელისუფლებისადმი და საბოლოოდ, რეფერენდუმზე მიღებული უარის მიუხედავად, მათ ბერძნული მთავრობისაგან სრული კაპიტულაცია და ახალი მომჭირნეობის პაკეტის უპირობო გარანტიები მიიღეს. მოხდა უპრეცედენტო რამ, როცა ევროპულ დემოკრატიებიდან ერთ-ერთ წევრ ქვეყანაში ამავე ქვეყნის ბედი გადაწყვიტა არა რეფრენდუმმა, ანუ პირდაპირი დემოკრატიის გამომხატველმა მექანიზმმა, არამედ ბანკებისა და „ტროიკის“ დიქტატმა.

აღმოჩნდა, რომ ევროკავშირმა შეიძლება თავისი წევრი ქვეყანა გაწიროს დეფოლტისთვის, თუკი იგი ბრიუსელის ტექნოკრატების დიქტატს არ დაემორჩილება და ამგვარად შანტაჟი მოუწყოს  მას. „დახმარების“ ახალი პაკეტის მიღების შემდეგ საბერძნეთი აიძულეს კიდევ უფრო მეტი, სახელმწიფო ბალანსზე არსებული სტრატეგიული ობიექტი გამოეტანათ გასაყიდად „პრივატიზაციის“ და „ვალების შემცირების“ ეგიდით. სკანდალური აღმოჩნდა საბერძნეთის რეგიონული აეროპორტების შესყიდვა გერმანული „ფრაპორტის“ მიერ, რაც გერმანული მემარცხენე პარტიის ლიდერის, გრეგორ გიზის ბუნდესტაგში გაკეთებული შეფასებით ნეოკოლონიალიზმის დაუშვებელი გამოვლინებაა.

“ტროიკას” დღეს  სახელი იმდენად აქვს გატეხილი, რომ გერმანული მედიები “ტროიკად” აღარ მოიხსენიებენ და ახლა უბრალოდ ტერმინ “ინსტიტუციებს” იყენებენ. სხვათა შორის, ამ სამ ინსტიტუციას საბერძნეთისთვის მინიჭებული ახალი „დახმარების პაკეტის“ შემდეგ მეოთხე ინსტიტუციაც, ESM (European Stability Mechanism) „ევროპული სტაბილურობის მექანიზმი“ დაემატა. ასე რომ, შეიძლება ითქვას, რომ „ტროიკა“ 2015 წლიდან „კვადრიგად“ გადაიქცა. „ევროპული სტაბილურობის მექანიზმი“ როგორც ხელშეკრულება, ჯერ კიდევ 2012 წლის 27 სექტემბერს შევიდა ძალაში და მიზნად ისახავდა დეფოლტის (გაკოტრების) საფრთხის წინაშე მდგომი ევროზონის წევრი ქვეყნების კრედიტებით და გარანტიებით უზრუნველყოფას მათი გადახდისუნარიანობის შენარჩუნების მიზნით. შეიქმნა აქტიურად ახალი ფინანსური ინსტიტუტი, რომლის შტაბ-ბინა ლუქსემბურგში მდებარეობს და რომლის პირველი აღმასრულებელი დირაქტორიც კლაუს რეგლინგი გახდა. 2015 წლის 19 აგვისტოს ESM- მა საბერძნეთისთვის ახალი, 85 მილიარდიანი „დახმარების პაკეტის“ გადაწყვეტილება მიიღო.

მიმდინარე, 2016 წელი ევროკავშირისთვის ყველაზე კრიზისული აღმოჩნდა. ფინანსურ და ეკონომიკურ კრიზისს, რომელიც გაძლიერდა რუსეთთან დაპირისპირების და სანქციების ომის ფონზე, დაემატა სირიიდან, ერაყიდან, ავღანეთიდან, აფრიკის ქვეყნებიდან წამოსული ლტოლვილების მილიონიანი ნაკადი, რამაც ევროკავშირის წევრ ქვეყნებში მორიგი განხეთქილების ვაშლის როლი ითამაშა. მერკელის გერმანიამ ერთპიროვნულად დაარღვია ლტოლვილთა განაწილების მარეგულირებელი ევროპული ხელშეკრულება „დუბლინ 2“, რამაც უნგრეთის, სლოვენიის, ჩეხეთის და მრავალი სხვა ევროპული ქვეყნის აღშფოთება გამოიწვია. ევროპული საბჭოს ყოფილმა პრეზიდენტმა, ჰერმან ვან რომპეიმ, 2016 წლის იანვრის დასაწყისში განაცხადა, რომ ევროზონა მნიშვნელოვანი ფინანსური თუ საიმიგრაციო კრიზისების დასაძლევად მზად არ აღმოჩნდა. ჯერჯერობით ამ პროცესების კულმინაცია ბრიტანული რეფერენდუმით, „ბრექსიტით“ დაფიქსირდა, სადაც ბრიტანელმა ხალხმა ევროკავშირიდან გასვლის გადაწყვეტილება მიიღო. საბერძნეთის რეფერენდუმისგან განსხვავებით დიდი ბრიტანეთის რეფერენდუმის შედეგების იგნორირება ელიტას უკვე აღარ ხელეწიფება. დამდეგი, 2017 წელი კიდევ უფრო მეტ საფრთხეებს უმზადებს ევროკავშირის ერთიანობას. მემარჯვენე და ევროსკეპტიკური ძალების გამარჯვებაა მოსალოდნელი ნიდერლანდების, საფრანგეთის,  ავსტრიის და რიგი სხვა ქვეყნების არჩევნებზე.

მანამდე კი, სულ რამდენიმე დღეში, კერძოდ, ა.წ. 4 დეკემბერს იტალიაში დაგეგმილ რეფერენდუმზე გადაწყდება, დაუჭერს თუ არა ხალხი მხარს მატეო რენცის მიერ შემოთავაზებულ კონსტიტუციის რეფორმას. თუ შედეგი უარყოფითი დადგა, წნეხის ქვეშ მოექცევა არა მარტო იტალიის სახ. ობლიგაციების კურსი, არამედ თვით ევროც, როგორც საერთო ევროპული ვალუტა. (http://www.zeit.de/2016/49/italien-verfassungsreform-matteo-renzi)

რა გამოსავალი არსებობს ევროპული ფინანსურ-ეკონომიკური და სხვა სახის კრიზისებიდან? შეუძლიათ კი ევროპელ ერ-სახელმწიფოებს „ხალხთა ციხედ“ ქცეული ევროკავშირის ბრიუსელურ ტექნოკრატიისგან და სუპერანაციონალური ფინანსური ოლიგარქიის დიქტატისგან თავის დაღწევა? შეუძლიათ! და ამისი საუკეთესო მაგალითი უკვე აჩვენა ევროკავშირის ერთ-ერთმა ყველაზე მცირერიცხოვანმა ერმა- ისლანდიამ. ეს კუნძულოვანი სახელმწიფო საბანკო „კრიზისის“ პირობებში გაკოტრების პირას აღმოჩნდა. ევრო-ტროიკამ მისგანაც იგივე მოითხოვა, რაც ე.წ. „ღორებისგან“, კერძოთ, საბანკო ვალების სახელმწიფო ბალანსზე აყვანა, საჯარო ქონების მაქსიმალური პრივატიზება და მომჭირნეობის პოლიტიკა. ამ ვალდებულებების თავის თავზე აღების პირობებში ისლანდია კაბალურ მდგომარეობაში, ისლანდიელი ხალხი კი ათწლეულობით ნეოკოლონიალურ მონობაში აღმოჩნდებოდა. მაგრამ ამაყი და მოხერხებული ისლანდიელი ხალხის ერთიანი ძალისხმევით გაიმართა რეფერენდუმი, რომლის შედეგებით ისლანდიამ საბანკო ვალები ბათილად ცნო, კორუფციულ და აფიორულ სქემებში მხილებული ბანკირები დააპატიმრა, ხოლო ვინაც ქვეყნიდან გაასწრო, ინტერპოლის საშუალებით ძებნილად გამოაცხადა, მიღებულ იქნა ახალი კონსტიტუცია, რომლის ძალითაც ისლანდიის მთელი წიაღისეული და ბუნებრივი რესურსები მთლიანად საზოგადოების საერთო საკუთრებად გამოცხადდა და მოხდა კრიზისული ბანკების ნაციონალიზაცია. (https://newstopaktuell.wordpress.com/2015/05/29/von-den-lugenmedien-totgeschwiegen-island-setzte-korrupte-regierung-ab/) აღსანიშნავია, რომ ისლანდიის ახალი კონსტიტუციის შემუშავებაში მთელმა კუნძულის მოსახლეობამ მიიღო მონაწილეობა „ვიკიპედიას“ პრინციპით, ანუ მოქალაქეების მაქსიმალური ჩართულობით, კომენტარების და შესწორებების შეტანით და გათვალისწინებით ინტერნეტ-ფორუმების მეშვეობით. სკანდალური და ცინიკურია ის, რომ ისლანდიის პრეცენდენტი დესავლური მედია საშუალებების მიერ სრულიადაა იგნორირებული და ამ ფაქტზე ინფორმაციის მოძიება მხოლოდ ინტერნეტ-წყაროებითაა შესაძლებელი. თუმცა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ მეინსტრიმული მედია მთლიანად საბანკო ოლიგარქიის (გნებავთ, ფინანსური მაფიის) მიერ კონტროლირდება, ამაში გასაკვირი არაფერია, რადგან სწორედ პატარა ისლანდიის პრეცენდენტი შეიძლება გადაიქცეს მისაბაძ მაგალითად ევროკავშირის უფრო მსხვილი ქვეყნებისთვის, რამაც შეიძლება დომინოს ეფექტი და არსებული სისტემის სრული კოლაფსი გამოიწვიოს.

კობა კუბრაშვილი, პოლიტოლოგი

Brexit, შოკირებული ევროკავშირი და ფაშისტი ნეოლიბერალები

2016 წლის 24 ივნისმა მთელი მსოფლიო შეძრა. ბოლო დღეების მთავარი ნიუსი დიდ ბრიტანეთში ჩატარებული რეფერენდუმი და მისი სენსაციური შედეგი გახდა. სენსაციური იმიტომ რომ გულის სიღრმეში ყველაზე გულანთებულ ევროკესკეპტიკებსაც არ ჰქონდათ რეფერენდუმში გამარჯვების იმედი, იმის გათვალისწინებით რომ ყველაზე წამყვანი პოლიტიკოსი, მედია საშუალება, სპორტსმენი და უბრალოდ ცნობილი ბრიტანელები დიდი ბრიტანეთის ევროკავშირში დარჩენის დაუსრულებელ პროპაგანდას ეწეოდნენ. აღარაფერს ვამბობ სოციოლოგიურ კვლევებზე, რომლის თანახმადაც დიდი ბრიტანეთი ევროკავშირში უნდა დარჩენილიყო.

EU-flag-with-hole-in-it-England-jpg

მაგრამ ყველასთვის მოულოდნელად ევროსკეპტიკოსებმა და Brexit-ის კამპანიის მომხრეებმა გაიმარჯვეს, მთელი მსოფლიო და  ევროპა შოკში ჩააგდეს და ფაქტობრივად ევროკავშირის უახლეს ისტორიაში გარდამტეხი ცვლილება შეიტანეს. დიდი ბრიტანეთი პრემიერ-მინისტრმა, დევიდ კემერონმა არ დააყოვნა და 24 ივნისვე განაცხადა თავისი გადადგომის შესახებ.

Brexit-ის გამარჯვება და დიდი ბრიტანეთის ევროკავშირიდან გამოვლა პირველ რიგში იმიტომ შეიძლება აღმოჩნდეს გარდამტეხი და დამღუპველი ევროკავშირის მომავლისთვის, რომ ევროპული ქვეყნებისთვის ევროკავშირი ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მოიაზრებოდა უალტერნატივოდ და ევროკავშირიდან მისი ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი წევრი გამოსვლა შეიძლება სხვა ევროპული ქვეყნებისთვის მისაბაძი მაგალითი აღოჩნდეს და ევროკავშირის ნგრევის დასაწყისს დაუდოს საფუძველი.

საინტერესოა დასავლურმა მეინსტრიმულმა მედია და ნეოლიბერალებმა აშშ-დან დაწყებული საქართველოთი დამთავრებული როგორ სცადეს ინგლისის მოსახლეობის ნახევარზე მეტის დისკრედიტაცია, გამარგინალება და მიწასწთან გასწორება იმ ბრიტენელი პოლიტიკოსების ჩათვლით ვინც მხარს უჭერდა Brexit-ს. (ნაიჯელ ფარაჯი, ბორის ჯონსონი). მათ ჩვეულ სტილში Brexit-ის მხარდამჭერებს ნაციონალისტების და ფაშისტების იარლიყი მოარგეს მომენტალურად და ის დაავიწყდათ რომ ფაშისტური უფრო ის იყო თუ როგორ უტევდნენ ნეოლიბერალი ვირთხები ბრიტანელებს, რომელთაც არ მოისურვეს ბიუროკრატიით და კრთამებით ჩამყაყებულ და დამძიმებულ ევროკავშირში ცხივრება.

მაგალითად თანამედროვე ნეოლიბერალურ დისკურსში აქტიურად გამოიყენებოდა XXI საუკუნის ფაშიზმის ერთ-ერთი გამოვლინება, კერძოდ კი ეიჯიზმი (ageism).

ნეოლიბერალი ფაშისტები ხაზს უსმევდნენ იმ ფაქტს, რომ იმ ადამიანების დიდი ნაწილი ვინც მხარი დაუჭირა დიდი ბრიტანეთის ევროკავშირიდან გამოსვლას 40-ს და 50-ს გადაცილებულები იყვნენ, და ისინი აგერ “დღეს თუ სხვალ ხომ ჩაძაღლდებიან” და რატომ დაანგრიეს ევროკავშირიო? აი სწორედ ესეთი ფაშისტური ლოგიკა ახასიათბდათ ვითომდა ადამიანის უფლებებზე გულშემატკივარ ლიბერალებს, როდესაც მათ ფაქტიურად ხანში შესულ მოსახლეობას ლამის რეფერენდუმზე და ზოგადად ერთ-ერთი ყველაზე ფუნამენტური უფლება, ხმის მიცემა წაართვეს.

მაგალითად ევროკავშირის სამართლებრივი სისტემის ერთ-ერთი წამყვანი სპეციალისტის, კრის ბიკერტონის (Chris Bickerton) აზრით დიდი ბრიტანეთის ევროკავშირის წინააღმდეგ თავისი აქტიური პოზიციის დაფიქსირება პირველ რიგში არ ნაციონალიზმით, არამედ ინტერნაციონალიზმით იყო მოტივირებული. ამას ფარაჯი და ჯონსონიც ძალიან ხშირად აღნიშნავდნენ თავის გამოსვლებში .

“მეტი ევროპა, ნაკლები ევროკავშირი”.

http://bit.ly/28NNj6q

ყველამ დაივიწყა ერთი წლის წინ საქვეყნოდ დამცირებული ბერძნები, რომელთაც გაბედეს და ევროკავშირს ხმამაღლა უთხრა “არა”. ინგლისელებმა კი ნაწილობრივ ბერძნების საქმეც გააკეთეს.

0-20

რა თქმა უნდა უმეცრებაა ყველა იმ ადამიანს ნაციონალისტი უწოდო ვინც Brexit მოისურვა. ეს პირველ რიგში “მასების ამბოხი” იყო, მუშათა კლასის, პროლეტარიატის (არ უყვართ ეს სიტყვა თანამედროვე მსოფლიოში, მაგრამ ჩვენ მაინც ვიხმართ), ფერემერების და იმ ხალხის, რომლის იგნორირებასაც ახდენს თითქმის ყველა მთავრობა არამარტო ინგლისში, არამედ თითქმის ყველა სხვა ქვეყანაში. ეს Brexit სწორედ იმ პლებეებმა მოაწყვეს, რომელთაც პატრიციები ზემოდან უყურებდნენ და არწმუნებდნენ რომ ყველაფერი კარგადაა,  მაგრამ კარგი მხოლოდ მცირე ბიზნეს ელიტების ჯგუფუსთვის იყო, რომელთაც ეს პატრიციები წარმოადგენენ.

ყველაზე სამარცხვინო კი ამ ყველაფერში ბრიტანელი ლეიბორისტების ლიდერის ჯერემი კორბინის პოზიცია იყო, რომელიც აიძულეს ოფიციალურად მხარი დაეჭირა ინგლისის ევროკავშირში დარჩენისთვის. არადა კორბინი ყოველთვის გამოირჩეოდა თავისი ევროსკეპტიკური იდეებით და ბრიუსელისადმი საკმაოდ კრიტიკული განწყობით. ამ ყველაფრის მიუხედავად კორბინმა გააკრიტიკა Brexit, რადგანაც თანამედროვე პოლიტიკური კონიუქტურა მას თანამდებობის დატოვებას ან პარტიულ განხეთქილებას უქადდა.

გიორგი მდივანი

 

OXI – ანუ სიამაყის და ღირსების ზეიმი საბერძნეთში

საბერძნეთში წინა კვირას ჩატარებულმა რეფერენდუმმა, რომლის შედეგებითაც მოსახლეობის 61%-მა უარი თქვა ევროკავშირის მოთხოვნების შესრულებაზე შოკში ჩააგდო არამარტო ევროპული პოლიტიკური ისთებლიშმენტი, არამედ დანარჩენი მსოფლიოც. საბერძნეთმა შეიძლება ევროკავშირის დასასრულის დასაწყისის პროცესს ჩაუყაროს სათავე და მნიშვნელოვანი გეოპოლიტიკური ცვლილებები გამოიწვიოს რეგიონში.

ქრონოლოგიურად ბერძნების ისტორიას თუ გადავხედავთ ერთ საინტერესო მომენტს შევამჩნევთ – ბერძნები იმ იშვიათ გამონაკლის ერებს მიეკუთვნებიან, ვისი ღირსების და სიამაყის ყიდვაც ვერავინ ვერ მოახერხა.

რამდენიმე დღის წინ ჩატარებული რეფერენდუმი თავისი არსით ძალიან წააგავდა 1940 წ. ბენიტო მუსოლინის მიერ ბერძნებისთვის წაყენებულ ულტიმატუმს. მაშინ იტალიის ფაშისტმა ლიდერმა ბერძნების უპირობო კაპიტულაცია მოისურვა, საპასუხოდ კი ბერძნებისგან მიიღო ცივი უარი. სწორედ ბერძნების გმირობის წყალობით მოკავშირეებმა პირველი გამარჯვება მოიპოვეს მეორე მსოფლიო ომის დროს და საგრძნობლად გადაავადეს ნაცისტური გერმანიის თავდასხმა საბჭოთა კავშირზე, რამაც მეორე მსოფლიო ომი მსვლელობაზე ძალიან დიდი გავლენა იქონია. 1940 წ. ბერძნებმა უარი უთხრეს მუსოლინის კაპიტულაციაზე არა იმიტომ, რომ მაშინ ისინი გაცილებით ძლიერები იყვნენ, არამედ იმიტომ რომ მათ უარი არ თქვეს საკუთარ ღირსებაზე, საკუთარ წარსულზე და ”ნაზრახ მომავალს” ”სახელოვანი სიკვდილი არჩიეს”.

1431407677_xw_1050429

მაგრამ რატომ გაუკვირდათ ევროპელ ჩინოვნიკებს სიტყვა OXI, რაც ბერძნულად არას ნიშნავს??? სწორედ ევროკავშირის მოთხოვნების შედეგად, რასაც ბერძნები ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში ასრულებდნენ მათი ეკონომიკა 27%-ით შემცირდა და საგარეო ვალი 320 მილიარდ ამერიკულ დოლარამდე გაიზარდა. დასავლური ნეოლიბერალური პროპაგანდა არ აკლებს ცდას გაამარგინალოს ალექსის ციპრასი და ბერძნენი ამომრჩეველი, ვითომდა ”ამ ზარმაც ბერძნებს ევროპელების კმაყოფაზე უნდა ცხოვრება და ვალების გადახდაზე უარს ამბობენ. მაგრამ რეალური სურათი აბსოლუტურად რადიკალურია.

ბერძნებმა უარი თქვეს ჯანდაცვის ხარჯების შემცირებაზე, განათლების კომერციალიზაციაზე, საპენსიო ასაკის გაზრდაზე და ტრანსნაციონალური კომპანიების ყოვლისშმეძლეობაზე. 

აი საკითხის ესე დაყენებამ გამოიწვია ბრიუსელის პანიკა, რაც კარგად გამოჩნდა გუშინ ბელგიის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის და ამჟამად ევროპარლამენტის წევრის გაი ვერჰოფსტადტის გამოსვლაში, რომლის დროსაც მან უყვირა ალექსის ციპრასს და შეურაცყო ბერძენი ერი. საბერძნეთის კრიზის ფონზე ნათელი ხდება, რომ ევროპა არ არის ევროკავშირი და ცულ მალე შეიძლება უფრო სერიოზული და რადიკალური შედეგი მივიღოთ – ევროკავშირი არ არის ევროპა, იმიტომ რომ ის ერთ-ერთ ფუნდამენტური ევროპული ღირებულების – არჩევნის თავისუფლების ჩახშობას ცდილობს თავისი ბიუროკრატიული აპარატის მეშვეობით.

დასავლეთის ორმაგმა სტანდარტებმა საბერძნეთშიც იჩინა თავი:

1. დასავლეთის მძლავრმა პროპაგანდის მანქანამ თავისი საქმე მაინც შეასრულა და ყველა წამყვანმა ბერძნულმა მასმედიამ მხარი დაუჭირა ევოკავშირის მოთხოვნების შესრულებას, უფრო მეტიც მათ ჟურნალისტური ეთიკის ელემენტარული ნორმებიც კი დაარღვიეს, როდესაც ყველას მოუწოდებდნენ მათთვის მიებაძათ.

2. ყველა მსხვილი საერთაშორისო ორგანიზაციებირ მიერ ჩატარებული კვლევები აჩვენებდნენ ისეთ სურათ, თითქოს მომხრეების და მოწინააღმდეგეების რაოდეონობა თანაბრად იყოფოდა 50/50, თუმცა რეალური სურათი ძალიან სხვაგვარი აღმოჩნდა. (საქართველოსთან მიმართებაში ხომ არ გაგახსენდათ რამე?)

რეზიუმეს სახით შეგვიძლია ავღნიშნოთ, რომ მაასტრიხტის და ლისაბონის შეთანხმებების შედეგად ევროკავშირის ნეოლიბერალური ინსტიტუების ნგრევა საბერძნეთში გაგრძელდება და სავარაუდოდ მულტიკულტურალიზმის ეპოქის დასასრულსაც მალე ვიხილავთ.

ავსტრიელებს აღარ უნდათ ევროკავშირი?

261 000 ათასმა ავსტრიელმა ხელი მოაწერა პეტიციას, სადაც ნათქვამია რომ მათ სურთ ავსტრიამ ევროკავშირი დატოვოს. რა თქმა უნდა პეტიციიდან რეალურად ევროზონის დატოვებამდე საკმაოდ დიდი გზაა გასავლელი; ჯერ პარლამენტმა უნდა გამოაცხადოს რეფერნდუმის შესახებ, შემდგომ კი მოსახლეობის უმრავლესობამ მხარი უნდა დაუჭიროს ევროკავშირის დატოვებას.

მაგრამ თვითონ ფაქტი, რომ 261 000 ადამიანმა ყოველგვარი მობილიზების და აქტიური საინფრომაციო მხარდაჭერის გარეშე მხარი დაუჭირა ავსტრიის ევროკავშირიდან გასვლას უკვე საკმაოდ დასაფიქრებელია.

მაგალითად ავსტრიაში უფრო მეტმა ადამიანმა დაუჭირა მხარი ევროკავშირის დატოვებას, ვიდრე კიევის მაიდანზე გამოვიდა. საინტერესოა შედარებაა არა?

ეს ავსტრიაა და არა საბერძნეთი, რომელიც ძირითადად ვალებშია ჩაფლული და შეიძლება ამიტომაც სურთ ევროკავშირის დატოვება. ავსტრიაში კი ევროპის ქვეყნებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ცხოვრების სტანდრტებია.  ავსტრია, საფრანგეთი, გერმანია, შვეიცარია და ბელგია ალბათ ყველაზე ევროპული ევროპაა და აქ თუ უკვე ფიქრობენ ევროკავშირიდან გამოსვლაზე ე.ი. ევროკავშირი უკვე არასიცოცხლისუნარიანია.

ბრიტანეთშიც დიდი ხანია მიდის საუბარი ევროკავშირიდან გამოსვლაზე, ისინი თავის დროზე ევროზეც კი არ გადავიდნენ, რადგანაც ეს მათი ეკონომიკისთვის არც თუ ისე მომგებიანად ჩათვალეს. ესპანეთშიც საკმაოდ გაიზარდა ევროსკეპტიკოსების რაოდენობა.

მაგრამ ჯერ-ჯერობით ყველას ყურადღება საბერძნეთისკენაა მიპყრობილი და ალბათ ათენში უნდა გაეცეს პასუხი კითხვას – როდის დაიწყება ევროკავშირის დაშლა?