ნატოს მღვრიე ტყლაპო

თუ ნიანგს თქვენი მტრის შეჭმა სურს, ნუ გგონიათ ის თქვენი მეგობარი

აფრიკული ანდაზა

როგორც ჩანს ტაქტიკურმა კოლაბორაციონიზმის ისტორიამ, რომლის ფარგლებშიც საქართველოს და უკრაინის პატრიოტიზმისთვის მებრძოლი ”გმირები’ ნაცისტურ გერმანიასთან თამაშრომლობაზეც კი წავიდნენ, არც ჩვენ და არც უკრაინელებსაც დიდად არაფერი გვასწავლა. ობიექტურობისთვის უნდა აღინიშნოს, რომ უკრაინელებში ასეთი ”სამარცხვინო პატრიოტები” უფრო მრავლად იყვნენ, ვიდრე საქართველოში, მაგრამ არც ჩვენ გვქონდა ამის ნაკლებობა. ალბათ ყველაზე ცნობილი ქართველი გრიგოლ რობაქიძე იყო, ვინც არც მეტი და არც ნაკლები ადოლფ ჰილტერს 1939 წელს წიგნი მიუძღვა და ის გერმანულ ენაზე გამოსცა. იყო ასევე ”ქართული ლეგიონი” (Georgische Legion), რომელიც მესამე რაიხის მხარეს იბრძოდა და საკუთარ თანამოძმეებს ხოცავდა ბოლშევიკებისგან, რომ გაეთავისუფლებინათ საბჭოთა საქართველო. იყო სამარცხვინო შალვა მაღლაკელიძე და ბევრი მისი მსგავსი იდეოლოგიურად დაბინდული გონების და არსის პიროვნება, რომლებიც კაცობრიობის ისტორიაში უდიდესი ბოროტების მხარეს იყვნენ.

რაც შეეხება უკრაინელების კოლაბორაციონიზმს II მსოფლიო ომის დროს ამაზე ინტერნეტშიც უამრავი მასალა იძებნება. სტეპან ბანდერა და რომან შუხევიჩი იმ ”საამაყო” უკრაინელების სიის სათავეში იმყოფებიან, რომლებიც მასობრივად ხოცავდნენ ებრაელებს და პოლონელებს II მსოფლიო ომის დროს. სტეპან ბანდერა და რომან შუხევიჩი პოლონეთში სახელმწიფო დამნაშავეებად არიან აღიარებული, დასავლეთ უკრაინაში კი მათ ძეგლები უდგათ.

ასეთია ისტორიული პატერნი, რაც უკრაინელებისთვის და ასევე ქართველებსითვისაც ნაციონალური ასპირაციის კრახის გარდა ჯერ-ჯერობით სხვა არაფრით არ დამთავრებულა. მაგრამ ამის მიუხედავად, როგორც უკრაინაში, ასევე საქართველოში ჩვენ გვესმის მოსაზრებები ”კეთილი” აგრესორის სასარგებლოდ, რომელმაც ეს ორი ქვეყანა ”ბოროტი” აგრესორისგან უნდა დაიცვას. თითქოს რუსეთი ერთადერთი საფრთხეა, რომლის შეცნობაც ამ ქვეყნების მმართველ ელიტებს შეუძლიათ.

ამ ქვეყნის ხელისუფლებების მიერ ბოლო პერიოდში წარმოებული პოლიტიკა ხშირად მსოფლიო პოლიტიკის პრიმიტივიზაციას ახდენს და სამყაროს ორ უკიდურესობად ჰყოფს: კეთილად და ბოროტად, პროგრესულად და რეგრესულად, ნათელად და ბნელად. თითქოს ასეთ კომპლექსურ, მრავალწახნაგოვან პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პროცესებში მხოლოდ ორი პოლუსია. მსგავსი აზროვნება ბავშვებს ახასიეთბთ მათი ნაივურობის, გამოუცდელობის, გაუნათლებლობის და სხვა ფაქტორების გამო. მსგავსი მიდგომა არ არის ზრდასრული ჩამოყალიბებული სუბიექტის რეფლექსია, ამაზე მიუთითებდა თვით გამოჩენილი ქართველი ფილოსოფოსი მერაბ მამარდაშვილიც.

ამასთან დაკავშირებით საჭიროა გავიხსენოთ რას წარმოადგენს ნატო, როგორც გაჩნდა ეს ორგანიზაცია, რატომ არსებობს, რას ემსახურება და საქართველოს და უკრაინის სუვერენიტეტისთვის მასთან დაახლოება რისი მომტანი შეიძლება აღმოჩნდეს.

ნატო 1949 წელს შეიქმნა ომის შემდგომ მსოფლიოში საბჭოთა კავშირთან პაექრობისთვის. საკუთარი პოზიციების გასამყარებლად ევროპაში და საბჭოთა კავშირის პოპულარობის ზრდის ფონზე მისი გეოპოლიტიკური ექსპანსიის შესაჩერებლად, რომელიც ”ცივი ომის” დამთავრების შემდეგ ისედაც სავალალო მდგომარეობაში იყო, (ადამიანურ ზარალს თუ გავითვალისწინეთ 27 მლნ. დაღუპული ადამიანის სახით და ეკონომიკურ ზიანს, რაც იმ მომენტისთვის 128$ მლრდ-ს უტოლდებოდა,) აშშ-მა, დიდმა ბრიტანეთმდა და კანადამ კიდევ სხვა 9 სახელმწიფო დაიყოლია სამხედრო ბლოკში გაერთიანებულიყვნენ.

ამ 9 სახელმწიფოს შემადგენლობა კოლონიალური იმპერიების თითქის ყველა წარმომადგენელს მოიცავდა: აშშ, დიდი ბრიტანეთი, კანადა, ბელგია, საფრანგეთი, დანია, ნორვეგია, ისლანდია, იტალია, ნიდერლანდები, პორტუგალია და ლუქსემბურგი.

ბევრისთვის უცნობი ფაქტია, რომ ნატოს წევრობის შესახებ განაცხადი საბჭოთა კავშირმა 1954 წელს გააკეთა, თუმცა რა გასაკვირია, რომ ეს ინიციატივა ნატომ დაბლოკა. აშშ, საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი საკუთარ უარს იმ მოტივით ასაბუთბდნენ, რომ ”შეუძლებელი იქნებოდა ნატოს დემოკრატიული და თავდაცვითი ხასიათის შენარჩუნება”. სხვათა შორის ეს ის პერიოდია, როდესაც აშშ-ში უმკაცრესი რასობრივი დისკრიმინაცია იყო, ევროპაში კი შავკანიან ბავშვებს ზოოპარკებში ათავსებდნენ.

ნატოსგან მიღებული უარის შემდეგ საბჭოთა კავშირმა ”ვარშავის ხელშეკრულების ორგანიზაცია” შექმნა. ასე დაიწყო ”ცივი ომი” დასავლეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის. ამ დაპირისპირების დასასრული ყველასთვის ცნობილია. ერთის შეხედვით საბჭოთა კავშირის ლიკვიდაციის შემდეგ, ის ამოცანები, რასაც ნატო ისახავდა უკვე შესრულებული იყო, რადგანაც ”წითელი საფრთხე” განეიტრალებული იყო, ხოლოს სამხედრო ალიანსის აზრი – ამოწურული.

თუმცა, იმის მაგივრად რომ ნატოც მისი აღმოცენების მთავარ მიზეზს უკან გაჰყოლოდა, ნატომ XXI საუკუნეში შეყო თავი, როგორც აგრესიულმა სამხედრო ბლოკმა, თვითნებურად თავს დაესხა სუვერენულ ქვეყნებს და საკუთარი გეოგრაფიული არეალიდან საკმაოდ დაშორებულ სახელმწიფოებს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ნატომ ფართომასშტაბიანი სამხედრო კამპანიები გააჩაღა, რასაც იქამდე ვერ ბედავდა. ობიექტურობა მოითხოვს ავღნიშნოთ, რომ არც ”ცივი ომის” დროს იყოს ნატო ბოლომდე უმწიკვლო პაციფისტური ორგანიზაცია. ასე მაგალითად ”ცივი ომის” დროს ევროპულ ქვეყნებში ნატოს ტერორისტული დაჯგუფება “გლადიო” მოქმედებდა. ნატოს ტერორისტული წარსული ევროპაში 90-იან წლებში გასაჯაროვდა. ამ თემაზე არაერთი პუბლიკაცია და წიგნი დაიწერა.

ნატოს ოფიციალური ლეგენდა 2 იდეოლოგიურ ასპექტს მოიცავს: პირველ რიგში ნატოს თავდაცვითი ხასიათი გააჩნია და მეორეს მხრივ მისი მისია დემოკრატიული ფასეულობების, თავისუფლების და ადამიანის უფლებების დაცვაა. ამ ორივე ასპექტს აბათილებს ნატოს ისტორიული პრაქტიკა.

‘’ცივ ომში’’ გამარჯვების მოპოვების შემდეგ აშშ ჰეგემონი გახდა და მსოფლიოში საკუთარი პოლიტეკონომიური წესრიგის დამყარება დაიწყო. ‘’ვარშავის ხეშლეკრულების’’ და ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკები ინტეგრირებულები იქნენ აშშ-ის გავლენის სფეროში. ამ ინტეგრაციის ერთ-ერთი ინსტრუმენტი ‘’საბაზრო რეფორმების’’ კვალდაკვალ ნატო გახდა.

იმის მიუხედავად რომ ჯეიმს ბეიკერმა, ჯორჯ ბუშ უფროსის ადმინისტრაციის სახელმწიფო მდივანმა, გორბაჩოვს სამჯერ დაპირდა, რომ ნატო აღმოსავლეთით არ გაფართოვდებოდა, ეს დაპირება ჰაერში ნასროლ ცარიელ სიტყვებად დარჩა. ნატომ 9 გეოპოლიტიკური გაფართოება გადაიტანა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ 5 გაფართოვება მოხდა, ხუთივეჯერ აღმოსავლეთით.

1999 წელს სამხედრო ალიანსში უნგრეთი, პოლონეთი და ჩეხეთი გაწევრიანდა. ზუსტად 10 დღეში ამ ქვეყნის მოქალაქეები გადასროლილ იქნენ მეზობელ იუგოსლავიასთან ომში, რომელსაც ნატო 78 დღის განმავლობაში უმოწყალოდ ბომბავდა და სისხლის გუბეებით გაავსო მთელი ქვეყანა.

იმავე წელს ვაშინგტონის სამიტზე ახალი სტრატეგიული კონცეპტი იქნა მიღებული, რომელიც ნატოს უფლებას აძლევდა არამხოლოდ თავი დაეცვა, არამედ თავსდასხმითაც დაკავებულიყო და საკუთარი საზღვრებს მიღმა ჩაეტარებინა ოპერაციები.

2 წლის შემდეგ, 2001 წელს ნატოს ჯარები თავს დაესხა ავღანეთს. რით დამთავრდა ეს დამანგრეველი 20 წლიანი სამხედრო ავანტიურა, სულ ცოტა ხნის წინ ვიხილეთ, როდესაც ამერიკული თვითმფრინავები ერთმანეთის მიყოლობით ტოვებდნენ ქვეყანას; ბედის ამარა მიგდებული ავღანელები აეროპორტის ასაფრენ ზოლზე თავგანწირულად მისდევდნენ თვითმფრინავს, ხოლო ზოგიერთი მათგანი თვითმრინავის ფრთებზე აბობღდა და რამდენიმე წამში ტრაგიკულად დაიღუპა.

ნატოს გაფართოება წლების მიხედვით

2004 წელს ნატომ თავის რიგებში ბულგარეთი, ლატვია, რუმინეთი, სლოვაკეთი და ესტონეთი მიიღო. მათ მოყვა ხორვატია და ალბანეთი 2009 წელს, 2017 წელს ჩერნოგორია, ხოლო 2020-ში ჩრდილოეთ მაკედონია.

2005 წლიდან დაწყებული ნატოს და უკრაინის თანამშრომლობა დაჩქარებული დიალოგის ფორმატით მიმდინარეობდა. 2008 წელს ალიანსმა განაცხადა თავისი განზრახვის შესახებ განევითარებინა რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემა. ამ მიმართულებით სვლამ ახალი ბიძგი ევრომაიდანის შემდეგ მიიღო. ნატოში გაწევრიანებისკენ მიმართული კურსი უკრაინის კონსტიტუციით გამყარდა 2019 წელს და ქვეყანამ მიიღო ‘’გაფართოებული შესაძლებლობების პარტიორის’’ სტატუსი. იგივე სტატუსი გააჩნიათ ავსტრალიას, საქართველოს, იორდანიას, ფინეთს და შვედეთს.

საქართველოს და ნატოს თანამშრომლობა 1990-იანი წლების დასაბამიდან დაიწყო. 2002 წელს ნატო-ს პრაღის სამიტზე საქართველომ გააკეთა ოფიციალური განაცხადი ქვეყნის ალიანსში გაწევრიანებასთან დაკავშირებით, შესაბამისად, სწორედ ამ დროიდან იწყება საქართველოს ნატო-ში ინტეგრაციის პროცესი.

2004 წლიდან ნატო-საქართველოს თანამშრომლობა უფრო ინტენსიური გახდა. კერძოდ, 2004 წლის 29 ოქტომბერს, ნატო-ს სტანდარტებთან დაახლოების მიზნით, საქართველო გახდა პირველი პარტნიორი სახელმწიფო, რომელთანაც ალიანსმა დაიწყო ინდივიდუალური პარტნიორობის სამოქმედო გეგმის (IPAP – Individual Partnership Action Plan) ფორმატში თანამშრომლობა.

2019 წელს ნატომ საკუთარი ინტერესების ზონაში აფრიკაც შეიყვანა, იქამდე კოლუმბიაში და ლიბიაშიც გაინავარდა, სადაც «ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ოპერაციის» შემდეგ მონობა დაბრუნდა, ახლო აღმოსავლეთელმა ექსტრემისტებმა იარაღის ქარავანი მიიღეს, ხოლო მიგრაციულმა კრიზისმა ევროპაში მემარჯვენე ძალების აღზევებას შეუწყო ხელი.

დღესდღეობით, ნატო 2030 დღის წესრიგის თანახმად სამხედრო ალიანსი აზიაში მიემართება, სადაც აშშ ჩინეთთან შეტაკებისთვის ემზადება, რომლის არნახული ეკონომიკური ზრდა ერთპოლარული მსოფლიოს დასასრულს მოასწავებს აშშ-ის ჰეგემონიური ლიდერობით.

ნატოს გაფართოების პოლიტიკას რომ ქვეყნებს შორის დაძაბულობის ახალი მუხტი შეაქვს, აშშ-ის ოფიციალური პირებიც აღიარებენ. თვით ჯორჯ კენანმა, ამერიკელმა დიპლომატმა და «ცივი ომის ერთ-ერთმა არქიტექტორმა» ნატოს აღმოსავლეთით გაფართოებას ამერიკული პოლიტიკის «ყველაზე საბედისწერო შეცდომა უწოდა» ცივი ომის შემდეგ და ივარაუდა, რომ ის ნაციონალისტურ, ანტიდასავლურ და მილიტარისტულ განწყობების გაღვივებას შეუწყობდა ხელს რუსეთში.

ობამას და ბუშის დროს თავდაცვის ყოფილი მინისტრი, რობერტ გეიტსი აღიარებს, რომ ნატოს გაფართოებამ «რუსეთთან ურთიერთობა დაძაბა». იმავე აზრზეა აშშ-ის ყოფილი ელჩი რუსეთში, მაიკლ მაკფოლი. მან აშშ-ის საგარეო პოლიტიკას «აგრესეიული» უწოდა და ნატოს გაფართოება და აშშ-ის მიერ «ფერადი რევოლუციების» მხარდაჭერა გააკრიტიკა.

ნატოს აპოლოგეტები ხშირად იყენებენ ლირიკას დემოკრატიულ ფასეულობებზე და ადამიანების უფლებებზე, რასაც მათი თქმით სამხედრო ალიანსი უზრუნველყოფს საკუთარი წევრების მოქალაქეებისთვის. როგორ ეხამება ეს ავტოკრატიული თურქეთის წევრობას ნატოში, ნავთობის ომებს, რომელთა მსხვეროლი პირველ რიგში მშვიდობიანი მოქალაქეები არიან, ამას უკვე აღარ აზუსტებენ ევროატრანტიკური ბლოკის მეხოტბეები.

1999 წელს ნატოს მიერ იუგოსლავიის განადგურება

ნატო – ეს არაა უფლედამცველი ორგანიზაცია. ნატო სამხედრო ალიანსია, რომელიც ატომური იარაღით და სხვა გამანადგურებელი ტექნიკითაა აღჭურვილი, ექსპანსიურად მოქმედებს და მთავარი ინვესტორის, აშშ-ის ინტერესებთთან სუბორდინაციაშია. ამ მილიტარისტული გაერთიანების ფუნქცია იმაში მდგომარეობს, რომ ეს ინტერესები დაიცვას, ამავდროულად იმპერიის სამხედრო ავანტიურებზე პასუხისმგებლობის გადანაწილება აშშ-ის პარტიორებზე ხდება ალიანსის ფარგლებში.

იქედან გამომდინარე, რომ ნატოს ერთ წევრზე თავდასხმა განიხილება, როგორც ყველა წევრზე თავდასხმად, აღნიშნული ბლოკის ექსპანსია კვებავს არა მხოლოდ რეგიონალურ კონფლიქტებს, არამედ მსოფლიოს ომის გლობალურ საფრთხეს. ყოველი ახალი ქვეყნის წევრობასსთან ერთად ნატო საზღვრები ფართოვდება და უახლოვდება კონკურენტების ტერიტორიებს.

სუვერენიტეტის გაგება გულისხმობს, რომ სუვერენულ ქვეყანას თვითონ შეუძლია გადაწყვიტოს ვისთან დაამყარებს ინტიმურ პოლიტიკურ კავშირს. თუმცა ნებისმიერი მსგავსი გადანაცვლება რეალურ პოლიტიკურ ლანდშაფტზე ხდება, რაც სხვადასხვა სუბიექტების ინტერესების ერთობლიობაა. ეს ინტერესები ერთმანეთზე მოქმედებს და ვერ იქნება იგნორირებული ფრთოსანი ფრაზების და ლამაზი თეორიების გამო.

სუვერენიტეტის არსის პატივისცემის მიუეხედავად, დასავლეთის ბევრი გულმხურვალე მხარდამჭერი თანხმდება იმაზე, რომ მექსიკა მაგილითად სამხედრო ბლოკში ვერ შევა ჩინეთთან ან რუსეთთან, რადგანაც ეს გამოიწვევს კონფლიქტს აშშ-სთან. ანალოგურად უკრაინას არ შეუძლია რუსეთის ინტერესების უგულებელყოფა ნატოს საკითხთან მიმართებაში.

საერთაშორისო ურთიერთობები არ არის თვითმავალი პროცესი. ეს არის ურთიერთობა. ურთიერთობა კი გულისხმობს, რომ მხარეები ერთმანეთის ინტერესებს ითვალისწინებენ. ინტერესების ბალანსი ძალთა თანაფარდობაზეა დამოკიდებული, რაც სხვადასხვა პირობების წამოყენების საშუალებას იძლევა.

ცხადია, რომ უკრაინისთვის ერთადერთი სცენარი, რომლის გეოგრაფიული მდებარეობა მას ორ იმპერიას შორის ამყოფებს, უბლოკო სტატუსია, ანუ სხვანაირად სამხედრო ნეიტრალიტეტი. სამხედრო ნეიტრალიტეტმა უკრაინისთვის საკუთარი ეფექტურობა უკვე დაამტკიცა. 2014 წლამდე, მაიდანის ოლიგარქების ხელისუფლებაში მოსვლამდე, რომლის შემდეგადაც დაიწყო ნატოსკენ სწრაფი სვლა, უკრაინას ტერიტორიები არ დაუკარგავს, უკრაინელები ომში არ დახოცილან.

ტერორისტები აშშ-ს სამსახურში

ამერიკის შეერთებული შტატები, პლანეტის მოსახლეობის უმრავლესობისათვის დემოკრატიასთან და ადამიანის უფლებების დაცვასთან ასოცირდება. პოლიტიკაში გაუთვიცნობიერებული ზოგიერთი ადამიანი, შეერთებულ შტატებზე საუბრისას, ისეთი პათოსით საუბრობს ამ უკანასკნელზე, გეგონება, იგი არა სახელწმიფო (რომელიც საკუთარი ინტერესებით მოქმედებს საერთაშორისო არენაზე), არამედ რაიმე ჰუმანიტარული ორგანიზაციაა, რომელიც უხვად გასცემს თანხებს სხვა ქვეყნების დასახმარებლად, დემოკრატიის და თავისუფალი სოციალური წესრიგის დანერგვა, განმტკიცებაში. თუმცა, ძალიან ცოტამ თუ იცის, რომ შეერთებული შტატები თავისი გეოპოლიტიკური ამოცანების გადაწყვეტისათვის ტერორისტებთან თანამშრომლობასაც არ ერიდებოდა, რისი არა ერთი დამატკიცებელი საბუთი არსებობს. განსაკუთრებით, ამერიკის მიერ, ტერორისტული ორგანიზაციების გამოყენებაზე საუბარი, 1990-იანი წლების, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდგომ გახდა ცნობილი. ეს ის პერიოდია, როდესაც მთავარი გეოპოლიტიკური მოწინააღმდეგე, საბჭოთა კავშირის სახით,  გაჰქრა მსოფლიო პოლიტიკური სცენიდან და საერთაშორისო არენაზე, როგორც ერთადერთი გეოპოლიტიკური არბიტრი დარჩა შეერთებული შტატები. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ამერიკის შეერთებული შტატები ტერორისტებს საკუთარი გეოპოლიტიკური ინტერესების რეალიზაციისათვის იყენებდა. როდესაც გეოპოლიტიკურ ინტერესებზე ვსაუბრობ, ვგულისხმობ მათ გამოყენებას გეოპოლიტიკური მოწინააღმდეგის გასაშავებლად, იმ პერიოდისათის ასეთ მოწინააღმდეგე გახლდათ, კომუნისტური საბჭოთა კავშირი. ასეთი ტიპის ტერორისტულ ორგანიზაციას წარმოადგენდა არა მარტო ”ალ ქაიდა”, არამედ ის ორგანიზაციები, რომლებსაც ”ალ ქაიდამდე” იყენებდა შუაგულ ევროპაში, თავისი გეოპოლიტიკური ინტერესებისათვის. ევროპაში და კერძოდ იტალიაში მოქმედი, ასეთი ტიპის ერთ-ერთი ტერორისტული ორგანიზაციის  კოდური სახელწოდება გახლდათ „გლადიო“ (ქართ. ხმალი). აღნიშნული საიდუმლო ტერორისტულ ორგანიზაციაში ახალწვეულების მიღება შევსება ხდებოდა იტალიის ულტრა მემარჯვენე, ფაშისტური ორგანიზაციის წევრებიდან. ამ საიდუმლო ქსელის მიზანს წარმოადგენდა, ტერორისტული აქტების მოწყობა იტალიაში, მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ, შემდგომში ტერორისტული აქტების დაბრალების მოტივით მემარცხენე კომუნისტური ორგანიზაციებისათვის, რომლებიც იმ პერიოდისათვის საკმაო პოპულარობით სარგებლობდნენ იტალიურ საზოგადოებაში. მაშინ აღნიშნული მეთოდი, ძალიან კარგად მოქმედებდა იტალიური საზოგადოების განწყობაზე და დიდ საქმეს უკეთებდნენ იტალიელი ტერორისტები, შეერთებულ შტატებს მემარხცენე ძალების დისკრედიტაციის საქმეში. ოპერაცია „გლადიოს“ დაწყებიდან, კერძოდ 1969 წლიდან- 1987 წლის განმავლობაში, ტერორისტული აქტების რაოდენობა 14 591-ით განისაზღვრა, რასაც მოჰყვა  491  ადამიანის სიკვდილი და 1181 ადამიანის დაშავება.

აღნიშნული ტერორისტული აქტები უშუალოდ, ამერიკის და ნატოს პატრონაჟის ქვეშ რომ ხდებოდა, 1974 წლის სასამართლო სხდომაზე აღიარა, ამ პროცესებში მონაწილეობის მიღებისათვის ბრალდებულმა, ყოფილმა იტალიის სამხედრო დაზვერვის შეფმა ვიტო მიჩელიმ: „ ეს საქმე ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და ნატომ გააკეთეს და მათ მომიწოდეს, რომ  მე ჩავრთულიყავი.“

როგორც შემდგომ გაირკვა, აღნიშნულ საქმეში ჩართული იყვნენ ამათუიმ ფორმით, აღმასრულებელი ხელისუფლების და ძალოვანი სტრუქტურების ზედა ეშელონების, თითქმის მთლიანი შემადგენლობა. ზემოთ გადმოცემული ტერორისტული ორგანიზაციის მსგავს შენაერთებს, ამერიკელები იყენებდნენ თითქმის ყველა იმ ქვეყანაში, სადაც მემარცხენე ძალები საზოგადოებაში მაღალი რეიტინგით და მასობრივი მხარდაჭერით გამოირჩეოდნენ. ამ მხრივ აღსანიშნავია ნატოს წევრი თურქეთიც, სადაც „გლადიოს“ ტიპის ორგანიზაცია „კონტრ-გერილია“  მოქმედებდა, რომელიც შიშის ზარს სცემდა ადგილობრივ მოსახლეობას და განსაკუთრებით მემარცხენეებს. ევროპულ სახელმწიოფოებში არსებული ტერორისტული ორგანიზაციების მომზადებას და აღჭურვას ახდენდნენ ამერიკელი ინსტრუქტორები, რომლებიც დაინტერესებული ქვეყნებში ქმინდნენ ტერორისტთა მოსაზამზადებელ ბაზებს. ზოგიერთი გამორჩეული ოფიცრები კი მიჰყავდათ ამერიკაში და იქ უტარებდნენ ინსტრუქტაჟს. მაგალითად, „კონტრ-გერილიის“  გამორჩეულ ოფიცრებს Scool of the Americas (SOA)-ის ბაზაზე უტარებდნენ მომზადებას. თუ თურქ მკვლევარ ჩელიკს დავესესხებით- „მეთოდების სწავლების თვალსაზრისით აშშ-ში განლაგებული SOA-ს  ტერორისტული ცენტრი თითქმის არაფრით განსხვადებოდა ალ ქაიდას ტერორისტული ცენტრებისგან ავღანეთში. ისინი „მწვანე  ბერეტების“ მეთვალყურეობის ქვეშ, მათ ასწავლიან, როგორ  შეიძლება ადამიანის წყნარად და ჩუმად მოკვლა, მისთვის დანის ჩაცემა ან მისი დახრჩობა.“ აქვე აღსანიშნავია, რომ ამერიკელების მიერ მომზადებული ტერორისტები თეორიული საკითხებს გადიოდნენ მკაცრად გასაიდუმლოებული სახელმძღვანელო ე.წ. Field Manual-ით, სადაც ერთ-ერთ პუნქტში, ყურადღება გამახვილებეულია თუ როგორ განახორციელონ მშვიდობიანობის დროს ძალადობის აქტები და შემდგომ, როგორ უნდა გადააბრალონ აღნიშნული კომინისტებს.

ზბიგნევ ბჟეზინსკი

ზბიგნევ ბჟეზინსკი

გლადიოს და კონტრ-გერიილიის ტიპის ტერორსტული საიდუმლო გასამხედროებული ორგანიზაციები ამერიკელებს თითქმის ყველა ევროპულ სახელწმიფოში ჰქონდათ, ამიტომ დეტალების განხილვა შორს წაგვიყვანს. სწორედ ამ მოტივით, რომ დარწმუნდეს მკითხველი ამერიკელების თანამშრომლობაზე ტერორისტულ ორგანიაციებთან, ბლოგის ბოლოში ამონარიდს მოვიყვან ზბიგნევ ბჟეზინსკის ინტერვიუდან, რომელიც მისცა 1998 წელს  ერთ-ერთ ფრანგულ გამოცემა “ნუველ ობსერვატერს“_  ყოფილმა ცსს-ს დირექტორმა რობერტ გეითსმა თავის მემუარებში აღნიშნა, რომ ამერიკულმა სპეცსამსახურებმა დაიწყეს ავღანელი მოჯახედების დამხარება, საბჭოთა ჯარების შესვლამდე 6 თვით ადრე. იმ პერიოდში თქვენ ბრძანდებოდით პრეზიდენტ კარტერის მრჩეველი ნაციონალური უსაფრთხოების საკითხებში, თქვენ იყავით საქმის კურსში. ტქვენ ეთანხმებით გეითსის სიტყვებს? ბჟეზინსკი: კი, რა თქმა უნდა. ოფიციალური ვერსიით ცსს-მ მოჯახედების დამხარება დაიწყო 1980 წელს, მას შემდეგ, როდესაც  საბჭოთა ჯარები შევიდნენ შევიდნენ ავღანეთში 1979 წლის 24 დეკემბერს. თუმცა, სინამდვილეში საქმე ცოტა სხვაგვარად იყო. პირველი დირექტივა  საიდუმლო დახმარების თაობაზე ქაბულის პროსაბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ, პრეზიდენტმა კარტერმა ხელი მოაწერა 1979 წლის 3 ივლისს. სწორედ იმ დღეს, მე მივწერე მოხსენებითი წერილი, სადაც განვამრტე, რომ ეს დახმარება გამოიწვევდა საბჭოების სამხედრო ჩარევას.  –მიუხედავად ამ რისკისა, თქვენ იყავით მომხრე აღნიშნული საიდუმლო ოპერაციის. მაგრამ, იქნებ თქვენ გქონდათ სურვილი საბჭოების ამ ომში ჩათრევის და ყველა ღონეს ხმარობდით მათ პროვოცირებისათვის?  ბჟეზინსკი: მთლად მასე არ აგახლავთ. ჩვენ არ გვაიძულებია რუსები ჩართულიყვნენ, მაგრამ ჩვენ სრულიად შეგნებულად გავზარდეთ ალბათობა იმის, რომ მათ ეს გაეკეთებინათ. –თქვენ არ ნანობთ, რომ დახმარებას უწევდით ისლამურ ფუნდამენატლიზმს, აიარაღებდით და კონსულტაციებს უწევდით მომავალ ტერორისტებს? ბჟეზინსკი: რა არის უფრო მნიშვნელოვანი მსოფლიო ისტორიისთვის? თალიბანი თუ საბჭოთა იმპერიის დაცემა? რამოდენიმე მგზნებარე ისლამისტი თუ ცენტრალური ევროპის განთავისუფლება და ცივი ომის დასასრული? ირაკლი ბენუა